Opstaan

Ik beschouw mezelf niet echt als een super-positief mens. Ik probeer er wel zoveel mogelijk het beste van te maken, dat wel. Ondanks het feit dat ik een grondige hekel heb aan de ochtenden (ochtendstijfheid weet je wel), probeer ik verder te kijken en me elke ochtend opnieuw in te prenten dat het wèl de moeite waard is om op te staan. Niet altijd even gemakkelijk, maar het moet.

Lees verder

September…

September… Het blijft toch altijd een maand waarin ik blijf zwemmen met mijn hoofd krampachtig boven water.

visje

Lees verder

Spreekbeurt van mijn dochter

“Mama, de volgende spreekbeurt die we hebben, mogen we het onderwerp zelf kiezen. Ik heb gekozen om het te hebben over ‘mijn gezin’. Ik weet het, mama”, ondertussen roefelend in mijn haren, “je praat niet graag over je reuma. Maar ik ga dat wel doen.” Slik. Mijn dochter, bijna tien jaar, heeft het er minder moeilijk mee dan ik. Blijkt. Lees verder

Kortsluiting

Gisterenavond had ik het weer. Het was dan ook al weer een tijdje geleden. Zitten we heerlijk te genieten van een avondje uit met vrienden en kinderen en zegt mijn lichaam ineens dat het genoeg is geweest. Kleine signalen kwamen er wel, iets op voorhand: ogen die dicht beginnen te vallen, me moeilijker kunnen concentreren op de conversatie, pijn in de heupen en dan ineens: kortsluiting.

kortsluiting Lees verder

Nagenieten

Het voorbije weekend was er eentje om van te genieten! Mijn dochter is in april jarig en mijn zoon en man in mei: redenen genoeg om een feestje te bouwen! Uiteindelijk werd het een jaarlijkse traditie en groeide het uit tot een heus familiefeest! Grootouders, overgrootouders, meters en peters, neven en nichten, tantes en nonkels en onze beste vrienden: allemaal samen bij ons thuis. Lees verder