Emotionele rollercoaster

Het gaat de laatste tijd niet al te best met me. Ik schipper, balanceer, val en sta weer op. Vermoeid, krikkel, pijn, meer medicatie en geen duidelijkheid naar wat me op dit moment wel beter kan maken. Focus op werk en huishouden en prioriteit aan mijn gezin en toch proberen sociale contacten te behouden. Ik voel me wegglijden, maar wil er zo min mogelijk aan toegeven. Lees verder

Dipje

Onder het moto ‘het hoeft niet altijd positief te zijn’, durf ik het aan dit stukje te schrijven. Ik heb er lang over getwijfeld, maar je hebt er recht op. Voor de mensen die dicht bij me staan: geen paniek, dit is geen alarmkreet. Mijn berichtjes zijn gewoon waarheidsgetrouw, in goede en in slechte tijden.

Lees verder

Drama queen

Ik ben een beetje in paniek. Naast mijn ‘gewone ontstekingen’ doet nu ook mijn rechterhand ontzettend pijn. Sinds een paar dagen (of is het weken?) staat er een knobbeltje op de bovenkant van mijn hand, net boven de pols. Een klein stom dingetje, maar het doet ontzettend pijn bij beweging en nu ook in rust. “Niet overbelasten”, zegt de huisarts: “zoveel mogelijk ontlasten en opvangen met je linkerhand en vermijden om gewicht te dragen.” En natuurlijk moet ik oppassen dat ik nu mijn linkerhand niet ga overbelasten… Lees verder

Aan het aftellen…

Oef… De kerstvakantie zit er bijna op. Ik ben echt aan het aftellen. Begrijp me niet verkeerd: ik hou van de feestdagen, van het gezellig samen zijn met vrienden en familie, van het feit dat de kindjes de hele tijd thuis kunnen zijn… Super allemaal en ik geniet met volle teugen… Maar het begint me echt te druk te worden. Het gebrek aan structuur begint nefast te worden voor mijn gezondheid…

aftellen 2 dagen Lees verder

Oh Hell!

Een toepasselijkere titel vind ik momenteel niet om te omschrijven hoe ik me sinds gisteren voel. Wees dus gewaarschuwd: dit is een berichtje volledig gekleurd door mijn frustraties en voel je alsjeblieft totaal NIET aangesproken. Soms moet een mens gewoon eens kunnen ‘afgeven’, ‘ventileren’, ‘alles er eens goed uitgooien’.

’s Ochtends was er nog niet veel negatiefs te melden. Ja, mijn vriend Ochtendstijfheid kwam op de proppen maar die heb ik dan in de watten gelegd met een hete douche – zo, afgehandeld. En klaar voor het driemaandelijkse controle-onderzoek in het UZ. Alles zat mee: geen file, geen wachtzaal vol met ‘oudjes’ (Ik wil hier niet onrespectvol overkomen: per slot van rekening zit ik daar de komende jaren ook ouder te worden, maar het moet gezegd: het vooroordeel van ‘enkel oudere mensen hebben reuma’ wordt op een maandagochtend in het UZ regelmatig bevestigd.) Bleek achteraf dat de file in de andere richting iedereen had opgehouden, waardoor de dokters, verpleegkundigen, het onthaal,… waarschijnlijk wel een helse werkdag tegemoet gingen. Maar voor mij zag het er super rooskleurig uit.

Lees verder