Dag 47

47 dagen al in quarantaine. 47 dagen bijna steeds in ons kot. Enkel naar buiten voor een wandeling of een fietstochtje en dan liefst op momenten dat het minder druk is en op plaatsen waar we zo min mogelijk mensen kunnen tegenkomen.

Tot maandag vermeed ik zoveel mogelijk plaatsen waar mensen de afstand van anderhalve meter niet kunnen bewaren en dus was het ook maandag de eerste keer dat ik een mondmasker aandeed. Lees verder

Hoe het met me gaat?

Hoe het met me gaat? Goed hoor. Mijn reuma is relatief rustig, alleen begint de ochtendstijfheid terug op te spelen. Terwijl ik al een hele periode relatief vlotjes uit mijn bed raakte, ging het deze week helemaal niet.

Daarnaast loop ik al veel te lang rond met een koortsblaasje in het midden van mijn onderlip. Ze stond er ergens voor de kerstvakantie en is niet meer weggegaan. Of wel weggegaan, maar er komt steeds een ander het vorige gezelschap houden. Lees verder

Alles op een rijtje

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog een blog schreef en ondertussen is de tijd voorbij gevlogen. Ik heb niet stilgezeten, heb gehold van her naar der en ben onderweg mezelf wat kwijt geraakt. Te druk op het werk, te druk thuis, te druk overal en dan doe ik waar ik goed in ben: zorgen dat iedereen zijn draai vindt, dat alles zo vlot mogelijk verloopt en ervoor zorgen dat niemand zich zorgen hoeft te maken want ‘het lukt me wel’ en ‘ik heb alles onder controle’.

En dan komt de weerbots. Zo sluipend, onderhuids voelde ik wel dat er iets niet klopte, maar natuurlijk werd het me pas duidelijk als ik stond te wenen om de wasmachine die niet meer werkte (terwijl achteraf bleek dat er niets aan de hand was).  Lees verder

Hypermobiliteit.

De laatste tijd heb ik weer meer last van mijn heupen. Pijn in mijn heupen heb ik regelmatig, maar die trekt ook steeds opnieuw na een aantal weken weg. Maar deze keer niet. Ik vermoed dat dit komt door een overbelasting in februari: toen gingen we wandelen in Voeren en ik denk dat de wandeling van een 12tal kilometer net iets te lang en te zwaar zou kunnen geweest zijn. Lees verder

Oktober

BAH! Zo zou ik oktober in één woord kunnen omschrijven. Een maand die, zo blijkt als ik terug kijk naar de andere jaren, altijd eigenlijk niet zo goed meevalt. Vorig jaar was het een dringende opname in het ziekenhuis door acute appendicitis. Dit jaar lang gesukkel met sinusitis en uiteindelijk lijkt de antibiotica eindelijk zijn werk te doen. Ik stik niet meer tijdens mijn slaap en begin terug te ruiken. Er is vooruitgang 😉

Lees verder