Coronatijden…

Ik ben gestopt met het tellen van de dagen waarin we leven in bubbels, onze handen regelmatig ontsmetten en mondmaskers dragen waar moet. Ik hou me zoveel mogelijk aan de maatregelen en probeer de kinderen ook blijvend te motiveren om dit te doen.

Ik wil niet spreken van het “nieuwe normaal”, want dit is niet normaal. Het is eerder flexibeler omgaan met de realiteit en ondertussen proberen zo normaal mogelijk door het leven te gaan. Lees verder

Revalidatie

Ik heb goesting om te zagen, te zeuren en te vitten. Ik heb goesting om te roepen van frustratie en eens goed tegen een boksbal te slaan. Maar niets van dit alles verandert het feit dat ik opnieuw thuis ben. In ziekteverlof en dit tot eind oktober.  Lees verder

Simba

Ik maak me zorgen. Veel zorgen. Over mezelf, over mijn kat, over mijn werk, over mijn gezin, over… Mijn gedachten blijven maar malen en ik weet met mijn gevoelens geen blijf. Ik probeer te relativeren en terug een houvast te vinden om die draaikolk van emoties los te kunnen laten. Lees verder

Spreekbeurt van mijn dochter

“Mama, de volgende spreekbeurt die we hebben, mogen we het onderwerp zelf kiezen. Ik heb gekozen om het te hebben over ‘mijn gezin’. Ik weet het, mama”, ondertussen roefelend in mijn haren, “je praat niet graag over je reuma. Maar ik ga dat wel doen.” Slik. Mijn dochter, bijna tien jaar, heeft het er minder moeilijk mee dan ik. Blijkt. Lees verder

Kortsluiting

Gisterenavond had ik het weer. Het was dan ook al weer een tijdje geleden. Zitten we heerlijk te genieten van een avondje uit met vrienden en kinderen en zegt mijn lichaam ineens dat het genoeg is geweest. Kleine signalen kwamen er wel, iets op voorhand: ogen die dicht beginnen te vallen, me moeilijker kunnen concentreren op de conversatie, pijn in de heupen en dan ineens: kortsluiting.

kortsluiting Lees verder