2020: Wat een jaar!

2020: het is een jaar geweest als geen ander. Dat is het minste wat er van gezegd kan worden…

Het werd een jaar met in de eerste maanden heel wat onzekerheid door het ondertussen welgekende Corona-virus. Als eerste reflex werd het extreem opletten, alles goed ontsmetten, iedereen weren in en om het huis en zoveel mogelijk contacten fysiek vermijden. Ondertussen blijven we zeer alert, maar komen we gelukkig ook al wat meer buiten.

Thuiswerk was voor mij sowieso al de norm, maar daarbovenop kregen de kinderen – zeker in het begin van deze crisis – thuisonderwijs, stopten de hobby’s, werden de behandelingen en consultaties in kader van mijn reuma (en andere gezondheidsproblemen) in eerste instantie allemaal geannuleerd en kwam ook de poetsvrouw niet meer aan huis.

Lees verder

Hypermobiliteit.

De laatste tijd heb ik weer meer last van mijn heupen. Pijn in mijn heupen heb ik regelmatig, maar die trekt ook steeds opnieuw na een aantal weken weg. Maar deze keer niet. Ik vermoed dat dit komt door een overbelasting in februari: toen gingen we wandelen in Voeren en ik denk dat de wandeling van een 12tal kilometer net iets te lang en te zwaar zou kunnen geweest zijn. Lees verder

September

De zomervakantie is voorbij gevlogen. In kruissnelheid vooruit. En ik heb ervan genoten. Het is de eerste vakantie dat ik zoveel tijd heb doorgebracht met mijn gezin en dan vooral met de kinderen. En het was fijn. Vermoeiend, dat wel.

Natuurlijk konden de kinderen ook terecht bij mijn schoonouders en mijn moeder. Gelukkig. Want ik vraag me toch altijd af hoe iedereen die 2 lange maanden met kinderen kan overbruggen. Een sportkamp tussendoor bracht wat meer regelmaat, maar toch. Het kost allemaal geld en mijn man en ik wilden toch ook nog samen, alleen, op citytrip. Egoïstisch? Misschien. Maar er zijn grote veranderingen op komst en we wilden toch nog één keer samen genieten van wat ‘we-time’. Want wie weet wat de toekomst brengt? Lees verder

April – mei

De afgelopen weken waren intens. Terwijl ik op het werk vooral op de rem ging staan om terug naar dat mooie evenwicht tussen rust en activiteit te gaan, is de balans werk-privé helemaal naar de andere richting overgeheld. Met als hoogtepunten de verjaardagen van dochter en manlief en als afronding voor de crash: een aantal dagen kamperen voor de schoolpoort.  Lees verder

Maart

Tijdens de tweede helft van maart is het me gelukt om op de rem te gaan staan. Mijn lichaam gaf langs alle kanten aan dat het zo niet verder kon en dringend meer rust en regelmaat nodig had.

Ik weet niet wat het was de laatste tijd, maar ik liep alleszins heel krikkel rond en had constant het gevoel over mijn grenzen te gaan. Eens werken op een zaterdag werd er al gauw teveel aan, omdat ik op zondag dan de hele dag ‘out’ lag in bed. Recuperen tijdens de week leek moeilijker te gaan en mijn huishouden en werk raakten achterop, waardoor ik nog meer stress kreeg. Lees verder