Hoe het met me gaat?

Hoe het met me gaat? Goed hoor. Mijn reuma is relatief rustig, alleen begint de ochtendstijfheid terug op te spelen. Terwijl ik al een hele periode relatief vlotjes uit mijn bed raakte, ging het deze week helemaal niet.

Daarnaast loop ik al veel te lang rond met een koortsblaasje in het midden van mijn onderlip. Ze stond er ergens voor de kerstvakantie en is niet meer weggegaan. Of wel weggegaan, maar er komt steeds een ander het vorige gezelschap houden. Lees verder

Hypermobiliteit.

De laatste tijd heb ik weer meer last van mijn heupen. Pijn in mijn heupen heb ik regelmatig, maar die trekt ook steeds opnieuw na een aantal weken weg. Maar deze keer niet. Ik vermoed dat dit komt door een overbelasting in februari: toen gingen we wandelen in Voeren en ik denk dat de wandeling van een 12tal kilometer net iets te lang en te zwaar zou kunnen geweest zijn. Lees verder

Circusartiest.

Ik denk dat het wel goed met me gaat. Nu. Momenteel.

Het is even weer wat moeilijker geweest. Het lijkt erop dat, wanneer het in één ‘levensdomein’ iets drukker wordt, het altijd opnieuw schipperen is om niet onderuit te gaan. Deze keer was het vooral heel druk op het werk. Ondanks het feit dat ik min of meer mijn eigen agenda wel kan plannen, kan ik niet vermijden dat het soms gewoon allemaal te samen komt. En dat blijkt nefast en heeft altijd een impact op de rest.

Naast werknemer ben ik natuurlijk ook mama, partner, vriendin, collega en ex-collega, dochter, schoondochter, zus,… Lees verder

September

De zomervakantie is voorbij gevlogen. In kruissnelheid vooruit. En ik heb ervan genoten. Het is de eerste vakantie dat ik zoveel tijd heb doorgebracht met mijn gezin en dan vooral met de kinderen. En het was fijn. Vermoeiend, dat wel.

Natuurlijk konden de kinderen ook terecht bij mijn schoonouders en mijn moeder. Gelukkig. Want ik vraag me toch altijd af hoe iedereen die 2 lange maanden met kinderen kan overbruggen. Een sportkamp tussendoor bracht wat meer regelmaat, maar toch. Het kost allemaal geld en mijn man en ik wilden toch ook nog samen, alleen, op citytrip. Egoïstisch? Misschien. Maar er zijn grote veranderingen op komst en we wilden toch nog één keer samen genieten van wat ‘we-time’. Want wie weet wat de toekomst brengt? Lees verder

Juni

Als je al kan spreken van enig “voordeel” bij en na een reuma-aanval, dan vind ik voor mezelf dat het me leert alles terug wat meer in perspectief te zien. Het feit dat ik weer een aantal weken moeilijk vooruit kon, met moeite kon gaan werken en mijn huishouden niet meer rond kreeg en daarnaast heel veel moest rusten en me miserabel voelde, maakt dat ik nu extra kan genieten van de dingen die nu terug wel een beetje beginnen lukken. Lees verder