Tagarchief: tai chi

SAARA

Geplaatst op door

De afgelopen week was een heerlijke mix van buikgriep en chronische sinusitis, het volgen van lessen in kader van personeelswerk (plan B) en het runnen van het dagdagelijkse leven (huishouden, kindjes, sociale contacten, hobby’s). Lekker druk dus met een minimale recuperatietijd. Toch is het me gelukt om, nu toch al 4 weken na elkaar, op te dagen bij de kinesist voor relaxatie-oefeningen. (Dit bovenop de ‘klassieke’ kiné-sessies van spierversterkende oefeningen en massage.)

Voor mij zijn die relaxatie-oefeningen toch wel iets waarvoor ik extra moeite moet doen. Van nature uit sta ik nogal argwanend tegenover de meer alternatieve vormen van omgaan met pijn. Toch sluit ik die weg niet uit. In het verleden heb ik al kennis gemaakt met acupunctuur en voetreflexuologie en momenteel volg ik Tai Chi – in januari start ik hier trouwens het derde jaar op rij! En dus nu komt er een vorm van ‘mindfulness’ bij.

relax Lees verder →

Druk druk druk

Geplaatst op door

Je zou kunnen denken dat mensen die thuis zijn, zoals ik, een zee van tijd hebben. Ik dacht dat ook, maar toch glippen de dagen door mijn vingers weg. Omdat het allemaal zo snel gaat, hou ik een agenda bij. Daarin schrijf ik mijn afspraken, maar ook de zaken die ik gedaan heb overdag. Zo kan ik bijhouden wat ik doe, wat ik aankan en hoe ik het nog beter zou kunnen plannen. Daarbij komt een extra aandachtspunt, gekregen van mijn psychologe, namelijk: het dagelijks inplannen van ‘me time’.

Je zou denken dat ik de hele dag ‘me time’ in kan plannen, maar blijkbaar is het toch niet zo simpel… Vaste posten in mijn agenda zijn de volgende: kiné, dans en tai chi. Omdat bewegen met reuma nu éénmaal super belangrijk is, probeer ik echt deze zaken systematisch te doen. Zin of geen zin. Pijn of ja, pijn. Vermoeid of ja, vermoeid. Deze afspraken krijgen prioriteit (net zoals de afspraken bij de dokters en specialisten natuurlijk). Sinds vorige week komt daar nu ook één maal per week relaxatie/mindfulness bij. Lees verder →

Loopbaanbegeleiding: derde gesprek

Geplaatst op door

Tijdens het vorige loopbaanbegeleidingsgesprek werd/was duidelijk dat coachen van mensen iets is dat ‘op mijn lijf geschreven staat’. Daarom heb ik ook de afgelopen weken uitgezocht welke verschillende coachingsopleidingen er voor handen zijn.

Op basis van de tips van de loopbaanbegeleidster en rekening houdend met de praktische haalbaarheid in kader van mijn reuma, heb ik met een aantal opleidingsinstanties contact opgenomen. Uit die contacten zijn de opleiding ‘personal coach’ en deze van ‘(dis)ability management’ met stip naar voren gekomen. Qua inhoud leunen deze opleidingen dicht aan bij mijn droomjob, namelijk het begeleiden en coachen van mensen (al dan niet met een beperking). Toegegeven, het ligt in de lijn van mijn werk bij GTB als traject- en loopbaanbegeleidster, maar bij GTB ligt de focus voornamelijk op tewerkstelling. Een thema dat me natuurlijk blijft aanspreken (steeds rekening houdend met iemands persoonlijke situatie.) Lees verder →

Doctor, doctor, please…

Geplaatst op door

Afgelopen zondag moest ik met onze kleinste naar de spoed. Hij had pijn in de omgeving van zijn lies. Zoals een goede ‘burger’ heb ik eerst de arts van wacht opgebeld en deze stuurde me onmiddellijk telefonisch door naar de spoedafdeling van het ziekenhuis wegens vermoeden van ‘heupnecrose’. Kindjes in paniek, mama rustig de Ipad mee en een boekje om de uren te overbruggen op de spoedafdeling.

Aangekomen op spoed, onmiddellijk onder mijn voeten gekregen dat ik eerst moest langsgaan bij de dokter van wacht. Uitgelegd dat deze me telefonisch had doorverwezen en zijn diagnose meegedeeld. Gelukkig had ik de naam van de dokter (en de gemeente van zijn praktijk) onthouden, of mijn verhaal kwam zeer ongeloofwaardig over. De wachttijd viel heel goed mee – ik denk dat we na anderhalf uur al terug buiten stonden: een record! Het bleek een gewone liesontsteking te zijn. Iets dat je zelfs kan oplopen door gewoon al zittend te niezen (zoals je ook een gebroken rib kan oplopen.)

Mijn ervaring met de spoedarts, maar ook de regelmatige opmerkingen op (gesloten) facebookgroepen over artsen, hebben me doen nadenken over wat ik als patiënt eigenlijk verwacht van een arts. In wat volgt, een oproep naar de dokter:

dokter

Lees verder →

Mijn 3 kwelduivels

Geplaatst op door

Neen, ik doel hier niet op mijn man en mijn 2 kindjes en al evenmin wil ik het vergelijken met die film waarbij op Kerstavond 3 geesten langskomen om het hoofdpersonage mee te nemen naar zijn verleden, heden en toekomst (‘A Christmas Carol’).

duivelIk heb het over mijn 3 grootste ongemakken die ik gratis bij mijn reuma kreeg, zijnde Pijn, Vermoeidheid en Verlaagde Immuniteit. Oh ja, het stopt niet bij de ontstekingen en de ochtendstijfheid. Mijn 3 duiveltjes zijn er constant; soms vechten ze onderling wie de eerste is, het langste kan blijven of het langste kan volhouden met verstoppertje spelen. Soms komen ze ineens goed overeen en zijn ze er gewoon samen, spelend in mijn lichaam zodat het zo uitgeput raakt dat niets meer gaat.

Het is een kunst om met die 3 kwelgeesten om te gaan. Een (samen)spel. Een zoeken naar compensatie, naar hoe ermee omgaan. Het is een beetje opvoeden: sommige dingen kan je best negeren, maar sommige dingen moet je echt wel aandacht geven of het wordt erger. Neem het erbij dat er elke dag wel iets is dat niet helemaal ‘oppietoppie’ verloopt en neem je voor de volgende keer consequenter te zijn of meer vasthoudend. Probeer vooral aandacht te geven aan de goede dingen en die te gaan belonen – maar niet te veel, want anders ga je verwennen. En iedereen weet dat (te veel) verwennen ook niet oké is… Lees verder →