My hips don’t lie

Normaal gezien zit ik nu in de les ‘bemiddelen en onderhandelen’, georganiseerd door het Centrum voor Volwassenenonderwijs te Heverlee. Probleem ligt bij het woordje ‘zit’; zitten is sinds gisterenavond veel te pijnlijk geworden, waardoor les volgen vandaag gewoon niet kan.

Ik heb de laatste tijd terug meer last van mijn heupen. Het ziet ernaar uit dat de cortisone-infiltraties minder lijken te werken. Ondanks de spierversterkende oefeningen die ik van mijn kinesist heb gekregen en dewelke ik elke ochtend probeer uit te voeren, wordt de pijn erger. Wanneer de pijn te erg is, lukt het me gewoon ook niet om die oefeningen te doen. Het wordt trouwens afgeraden om gewrichten te gaan ‘overbelasten’ wanneer ze ontstoken zijn. Dus ja… Nu lig ik onderuit in de zetel, wachtend tot mijn medicatie aanslaat en daarna zal ik koude compressen op mijn heupen leggen om de pijn wat te verlichten. Lees verder

Plan B: stand van zaken

Begin september 2014 schreef ik me in voor een aantal lesmodules bij het Centrum Volwassenen Onderwijs te Heverlee, binnen de studierichting ‘Graduaat Personeelswerk’. Tijdens die periode was ik nog thuis, in ziekteverlof, en onder contract van vzw GTB. Het doel van deze beslissing was om enerzijds bij te leren en anderzijds uit te zoeken wat ik nog aankon in kader van stressbestendigheid, concentratiemogelijkheden, tijdsinvestering en fysieke belasting. Omdat het een modulair lessysteem is, varieert het aantal dagen per week waarop de lessen plaatsvinden, afhankelijk van hoeveel modules er samenvallen. Soms heb ik 2 à 3 (volle) dagen les per week, dan weer maar 1 dagje of zelfs geen.

boek Lees verder

Druk druk druk

Je zou kunnen denken dat mensen die thuis zijn, zoals ik, een zee van tijd hebben. Ik dacht dat ook, maar toch glippen de dagen door mijn vingers weg. Omdat het allemaal zo snel gaat, hou ik een agenda bij. Daarin schrijf ik mijn afspraken, maar ook de zaken die ik gedaan heb overdag. Zo kan ik bijhouden wat ik doe, wat ik aankan en hoe ik het nog beter zou kunnen plannen. Daarbij komt een extra aandachtspunt, gekregen van mijn psychologe, namelijk: het dagelijks inplannen van ‘me time’.

Je zou denken dat ik de hele dag ‘me time’ in kan plannen, maar blijkbaar is het toch niet zo simpel… Vaste posten in mijn agenda zijn de volgende: kiné, dans en tai chi. Omdat bewegen met reuma nu éénmaal super belangrijk is, probeer ik echt deze zaken systematisch te doen. Zin of geen zin. Pijn of ja, pijn. Vermoeid of ja, vermoeid. Deze afspraken krijgen prioriteit (net zoals de afspraken bij de dokters en specialisten natuurlijk). Sinds vorige week komt daar nu ook één maal per week relaxatie/mindfulness bij. Lees verder

Plannen

Zeggen aan je werkgever dat je je werk fysiek niet meer aan kan, is moeilijk. Zeggen aan je familie en gezin dat je niet meer kan blijven werken op je huidig werk, brengt onzekerheid. Zeggen in je omgeving dat je niet meer werkt en de buurman moet duidelijk maken dat je niet zoveel vakantiedagen hebt, maar echt thuis bent omwille van je reuma, werkt zeer confronterend.

Een grote immense spiegel, waar ik steeds elke dag in kijk en me zelf de vraag stel: wat nu?

Ik heb niet het karakter om er bij te blijven zitten en me te laten gaan. Ik heb ook wel niet het karakter om eerlijk aan te geven dat het niet meer gaat, waardoor ik steeds maar blijf doorgaan. Deze beide in combinatie, hebben me tot sluwe plannen gebracht.

Grip wil ik op de situatie. Grip op reuma krijg ik niet, dat moet ik loslaten. Maar ik kan wel proberen de omgeving zo aan te passen aan mijn reuma zodat deze een zo klein mogelijk obstakel wordt. Een grote uitdaging, dewelke ik zeker wil aangaan. Lees verder