Loopbaanbegeleiding: derde gesprek

Tijdens het vorige loopbaanbegeleidingsgesprek werd/was duidelijk dat coachen van mensen iets is dat ‘op mijn lijf geschreven staat’. Daarom heb ik ook de afgelopen weken uitgezocht welke verschillende coachingsopleidingen er voor handen zijn.

Op basis van de tips van de loopbaanbegeleidster en rekening houdend met de praktische haalbaarheid in kader van mijn reuma, heb ik met een aantal opleidingsinstanties contact opgenomen. Uit die contacten zijn de opleiding ‘personal coach’ en deze van ‘(dis)ability management’ met stip naar voren gekomen. Qua inhoud leunen deze opleidingen dicht aan bij mijn droomjob, namelijk het begeleiden en coachen van mensen (al dan niet met een beperking). Toegegeven, het ligt in de lijn van mijn werk bij GTB als traject- en loopbaanbegeleidster, maar bij GTB ligt de focus voornamelijk op tewerkstelling. Een thema dat me natuurlijk blijft aanspreken (steeds rekening houdend met iemands persoonlijke situatie.) Lees verder

Loopbaanbegeleiding: tweede gesprek

Mijn tweede loopbaanbegeleidingsgesprek is achter de rug en ik ben het nog wat aan het verwerken… Tijdens dit gesprek hebben we het Inspiratiespel verder uitgediept en zijn we ook blijven stilstaan bij mijn ‘ideale doelgroep’ van mensen waarmee ik graag zou willen werken.

Het komt er steeds op neer dat mensen coachen op mijn lijf geschreven staat. De loopbaanbegeleidster zei me dat ik eigenlijk wel weet wat ik graag zou willen doen, namelijk mensen begeleiden/coachen en toch blijf ik haar vragen naar een plan B.

‘Waarom?’ vraagt ze me en ze legt me uit dat ze wil werken met de dingen die NU op tafel liggen. Te ver in de toekomst kijken kan en hoeft niet; niemand weet immers wat er tussen nu en dan gaat gebeuren en uiteindelijk is het NU duidelijk dat coachen iets is dat ik graag doe én graag gedaan heb. Waarom wil ik dan zo nodig ook een plan B? Waarom wil ik zo nodig nog een andere richting/andere mogelijke job vinden? Het antwoord is simpel: faalangst.

faalangst2

 

Lees verder