Dag per dag

Het lijkt erop dat ik aan het fietsen ben met mijn remblokjes op. Mijn geest zegt: “Vooruit!” en mijn lichaam remt me af. Alweer. Ik blijf ervan overtuigd dat het vochtige weer er voor iets tussen zit, maar zeker ook mijn overdrukke agenda van de laatste weken. Lees verder

Emotionele rollercoaster

Het gaat de laatste tijd niet al te best met me. Ik schipper, balanceer, val en sta weer op. Vermoeid, krikkel, pijn, meer medicatie en geen duidelijkheid naar wat me op dit moment wel beter kan maken. Focus op werk en huishouden en prioriteit aan mijn gezin en toch proberen sociale contacten te behouden. Ik voel me wegglijden, maar wil er zo min mogelijk aan toegeven. Lees verder

Reuma-aanval

Het is moeilijk geweest de laatste dagen. Terwijl ik voordien mijn reuma-aanvallen relatief goed zelf onder controle kon brengen, was het deze keer toch een hele uitdaging.  Lees verder

Van 13u naar 16u per week

Sinds februari werk ik, in kader van progressieve tewerkstelling, 3u per week meer. Van 13u per week naar 16u per week. “3 uurtjes per week”, hoor ik je denken, “dat is echt niet veel.” En nee, het is zelfs nog geen halftijds. En toch kost het me moeite om die extra uren ingepast te krijgen in mijn dagritme. Lees verder

Mijn saucisse

Ik heb een nieuw speeltje in mijn bed liggen: mijn saucisse. Een heerlijk, hoefvormig kussen dat ons 2-persoonsbed in tweeën deelt. Na een woelige nacht zal mijn sauciske zelfs meer dan over de helft van het bed liggen en ligt mijn man te schipperen op het kleine stukje matras dat er nog overschiet. ‘Gelukkig’ ben ik regelmatig ’s nachts wakker om mijn nieuwe compagnon tegen me aan te trekken en gebeurt het niet vaak dat ik mijn man opnieuw moet voorzien van voldoende ruimte om te slapen.

Lees verder