Emotionele rollercoaster

Het gaat de laatste tijd niet al te best met me. Ik schipper, balanceer, val en sta weer op. Vermoeid, krikkel, pijn, meer medicatie en geen duidelijkheid naar wat me op dit moment wel beter kan maken. Focus op werk en huishouden en prioriteit aan mijn gezin en toch proberen sociale contacten te behouden. Ik voel me wegglijden, maar wil er zo min mogelijk aan toegeven.

rollercoasterIk heb de tai chi-lessen stopgezet voor dit seizoen en mijn danslessen staan ook op de helling. De afspraken met mijn kiné worden terug opgedreven en ik heb ook terug contact opgenomen met mijn psychologe. Emoties moet je emoties laten zijn. Dus ik ween af en toe. Droog die tranen weer en probeer rustig weer vooruit te gaan. Een emotionele rollercoaster, met nood aan tussenstops. Rustmomenten worden ingebouwd en op momenten dat het beter gaat, probeer ik extra te genieten.

Het is eenzaam, die pijn, die frustraties. Ik moet er alleen door (door die emoties), ook al willen anderen me graag helpen. Uiteindelijk ben je alleen met je reuma. Terug met het neuzeke op de feiten: dit is chronisch, dit is progressief, dit is tanden bijten. Op zo’n momenten trek ik me terug en op één van die momenten schreef ik volgende tekst. Ik durfde hem eerst niet te posten, maar dankzij de post ‘The sound of silence’ van Claudine – blogster van ‘Wolf and the City‘ – weet ik dat het helpt. Het helpt te lezen dat er anderen zijn die zich ook zo voelen. Dus het kan jou, beste lezer, ook helpen te weten dat je niet alleen bent.

“Soms kan ik me zo ongelukkig voelen; diep ongelukkig. Alleen. Alsof niemand me begrijpt. Objectief opsommend wat ik allemaal wel heb. Objectief zeggend dat ik gelukkig moet zijn. En toch ben ik het niet. Tranen druppelen en glijden langs mijn wangen. Ik wil zeggen hoe ik me voel. Onbegrepen. Koud. Onopgewarmd. In een glazen gevangenis waar iedereen naar kijkt en ziet dat het goed is. Maar wanneer je binnen zou komen, ben je verbaasd van wat je vindt.

Op een bolletje wil ik me draaien. Een extra gevecht. Niet alleen tegen pijn en onmacht. Ook tegen die triestigheid. Het alleen zijn. Het niemand willen belasten. Focussen op wat positief is. ‘De Kleine Dingen’. Een mantra, steeds herhalend in mijn hoofd.

Ik heb niet veel nodig om mijn hoofd boven water te houden: een warme knuffel, een goed gesprek. Maar er is nu ook niet veel nodig om me naar onderen te trekken. Ik balanceer aan een emotioneel touwtje. Erop, eronder? Het meeste van de tijd erop, maar ik glij en zonder houvast zou ik vallen. Misschien is het goed om af en toe eens te vallen? Om een nieuwe houvast te zoeken; oude handvaten te herstellen of te verstevigen.

Het is tijd om mijn evenwicht terug te zoeken; tijd om mezelf terug te vinden.”

Dank je, Claudine, om me moed te geven. Moed voor mezelf en moed voor het posten van deze tekst. Je bent een prachtmadame x

10 thoughts on “Emotionele rollercoaster

  1. Heel mooi verwoord..ik vind dat we ons niet moeten schamen voor de donkere gevoelens die soms bij een chronische ziekte horen, en dat mag zeker eens gepubliceerd worden..positief blijven ok dat proberen we allemaal..maar soms lukt het gewoon niet! Ik wens je veel beterschap en moed om erdoor te komen xxx

  2. Mooie herkenbare tekst! Emoties zijn ( gelukkig) maar tijdelijk. Je kiest ze niet ze zijn er en je kunt er alleen mee proberen om te gaan. Wees lief voor jezelf.

  3. Práchtige tekst…chapeaukes!!!! Is het de tijd van het jaar dan…ondergetekende drijft de medicatie op om aan het werk te kunnen blijven…ne keer een slaappilleken omdat dat soms iets coupeert…maar over het algemeen, als je echt eens eerlijk mag zijn met jezelf, moet je gewoon kunnen toegeven dat het niet gaat…nogmaals chapeau dat jij die taak op je neemt én dan ook nog eens zo een geweldige tekst recht uit het hart neerpent én wilt delen…echt een blogbericht dat je met een eerste reactie naar iedereen zou willen doorsturen…maar dat in een tweede tijd toch niet durft omdat…tja waarom…het mag toch geweten zijn dat het verdomd niet makkelijk is…veel, super veel beterschap toegewenst…groetjes, Heidi.

  4. Wat een tekst… grijpt recht naar je hart… En toch zo herkenbaar… Ik wens je veel moed en sterkte en een sterke schouder om op te leunen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s