Tagarchief: reumatoïde artritis

Loopbaanbegeleiding: eerste gesprek

Geplaatst op door

Gisteren stond ik opnieuw oog in oog met ‘mijn’ loopbaanbegeleidster van 6 jaar geleden. Het was een leuk weerzien, maar toch ook wel spannend. Uiteindelijk komt het niet zo veel voor dat er iemand na zo’n periode terugkeert naar loopbaanbegeleiding. We hebben dan ook eerst bijgepraat en uitgezocht wat mijn loopbaanvraag precies inhoudt.

We zijn gekomen tot volgende vraag: ‘ik wil weten wat ik nog kan en graag zal doen, rekening houdend met mijn reumatoïde artritis (RA), op de werkvloer.’ Die RA had ik 6 jaar geleden ook, maar ik ondervond nog niet zoveel (fysieke) beperkingen en ik ging tijdens die periode ook nog niet op regelmatige basis naar het ziekenhuis (voor infusen en controle-onderzoeken).
Qua praktische haalbaarheid naar een werkvloer toe, is er dus wel wat veranderd.

Lees verder →

Per ongeluk uit de kast gesprongen…

Geplaatst op door

Het was eergisteren niet met voorbedachte rade dat ik aan de ‘grote, wijde wereld’ zou gaan vertellen dat ik reumatoïde artritis heb. Uiteindelijk was het de bedoeling deze blog anoniem te houden. Enerzijds omdat ik dacht dat ik potentiële werkgevers misschien zou afschrikken wanneer ze mijn naam zouden googelen. Anderzijds, en dat kan je misschien verbazen, zijn er heel wat mensen in mijn vriendenkring en omgeving die niet weten dat ik reuma heb.

De meeste mensen zien me op momenten dat het goed gaat. Ze zien me naar concerten gaan, terrasjes doen, op uitstap gaan met de kinderen en/of met man en vrienden. Kortom, ze zien mijn ‘facebookprofiel’ maar ze zien niet wat er achter de schermen thuis en in het ziekenhuis aan de hand is. Ergens is dat ook comfortabel, maar het komt eerlijk gezegd wat schizofreen over. Mijn ziekte is niet zichtbaar en moeilijk voor anderen om te vatten. Misschien is het zelfs een beetje mijn fout dat je een vertekend beeld krijgt, maar zeg nu zelf: ga jij altijd ‘zeuren’ als het niet goed gaat?

De vrienden en familie die wel weten dat ik reuma heb, zullen dan ook verbaasd geweest zijn dat er (eer)gisteren op facebook ineens een facebookpagina ‘Reuma In Mij’ werd gedeeld… door mezelf. Ik zeg het vaak: ik ben blond én een nitwit op pc – het was verre van met opzet dat ik uit de kast zou komen! Toen, na het delen van die pagina, bleek dat de wereld niet is vergaan (om het even zo dramatisch uit te drukken), besloot ik maar uit de kast te springen en mijn pagina te gaan delen in verschillende facebookgroepen. Lees verder →

Loopbaanbegeleiding: kennismakingsgesprek

Geplaatst op door

6 jaar geleden volgde ik al een keer loopbaanbegeleiding. Ik was net bevallen van mijn zoontje en werkte nog in het ziekenfonds als klantenadviseur. Op zich wel een leuke job; mensen helpen aan ‘de balie’ met allerlei vragen over terugbetalingen, vervangingsinkomen, zorgen in binnen- en buitenland,… Heerlijke vaste uurtjes, dicht bij huis en redelijk goed betaald. Niets om over te klagen eigenlijk, maar ik miste uitdaging en vooral: intensievere contacten met mensen. Dat had ik voordien wel, toen ik werkte binnen bijzondere jeugdzorg.

Omdat ik niet zomaar van job wou veranderen, ben ik naar een loopbaancentrum gestapt om uit te zoeken waar ik me wel terug goed zou voelen. Ik was op zoek naar een job waarin ik me kan ‘smijten’ en waar mijn competenties naar boven komen. In eerste instantie dacht ik dat ik les wou geven in bijvoorbeeld volwassenenonderwijs, maar dat zijn meestal avonduren en met twee klein kindjes in huis was dat zeker niet haalbaar.  Lees verder →

La douce France

Geplaatst op door

Wat heb ik genoten van een heerlijke vakantie in Frankrijk!

Tegen alle verwachtingen in, want ik ben eerder een Italië-liefhebber. De enige keer vakantie met de kindjes in Frankrijk, was in een huisje in de Provence met onderweg onder andere een drie uur durende (stilstaande) file ter hoogte van Lyon. Tijdens dat verblijf kreeg onze kleinste windpokken en konden we, mede dankzij de Mistral, niet vaak in het zwembad.

Toen heb ik mezelf gezworen: nooit meer Frankrijk!

Maar met de mededeling van onze 8 jarige dochter dat ze ‘Italië zat was’ (wat is ‘de jeugd’ toch verbaal de laatste tijd!) en het feit dat ons ‘budget sterker beperkt is door mijn verminderde inkomsten’ (lees: invaliditeitsuitkering), overhaalde me toch naar Frankrijk te reizen.

Niet naar de Provence – oh nee, daarvoor ben ik nog niet voldoende hersteld van de laatste ervaring… Deze keer trokken we naar de Petite Camargue. Een regio in Languedoc-Roussillon. Aan de kust, met bergen in de buurt, maar 1000 km af te leggen met de wagen en bijna sluitende garantie op stralend weer.  Lees verder →

Lookin’ good!

Geplaatst op door

Over mijn uiterlijk heb ik vroeger nooit echt wakker gelegen. Okay, ik zag er graag goed uit, maar ik heb daar nooit veel extra inspanning voor geleverd. Ik liep rond in een stretch met een slobbertrui, lange haren vastgebonden met een potlood erdoor, bijna niet opgemaakt en zeer zelden een kleedje en hoge hielen aan.

Toen ik reuma kreeg, zag ik mezelf beetje bij beetje veranderen. Je moet maar eens ‘reuma’ of  ‘reumatoïde artritis’ googelen, dat maakt veel duidelijk! Beelden van misvormde vingers en handen; horrorverhalen die spreken over een agressieve, progressieve ziekte die invaliderend werkt. Nog niet zo lang geleden belandde je ‘sowieso’ in een rolstoel, maar dankzij de medicatie wordt geprobeerd de ontstekingen te remmen en onder controle te houden.

Wanneer je zo’n dingen leest, ga je toch even anders naar jezelf kijken. Nu wil ik die dingen die ik misschien later niet meer zal kunnen/mogen/hebben/… Lees verder →