Loopbaanbegeleiding: derde gesprek

Geplaatst op door

Tijdens het vorige loopbaanbegeleidingsgesprek werd/was duidelijk dat coachen van mensen iets is dat ‘op mijn lijf geschreven staat’. Daarom heb ik ook de afgelopen weken uitgezocht welke verschillende coachingsopleidingen er voor handen zijn.

Op basis van de tips van de loopbaanbegeleidster en rekening houdend met de praktische haalbaarheid in kader van mijn reuma, heb ik met een aantal opleidingsinstanties contact opgenomen. Uit die contacten zijn de opleiding ‘personal coach’ en deze van ‘(dis)ability management’ met stip naar voren gekomen. Qua inhoud leunen deze opleidingen dicht aan bij mijn droomjob, namelijk het begeleiden en coachen van mensen (al dan niet met een beperking). Toegegeven, het ligt in de lijn van mijn werk bij GTB als traject- en loopbaanbegeleidster, maar bij GTB ligt de focus voornamelijk op tewerkstelling. Een thema dat me natuurlijk blijft aanspreken (steeds rekening houdend met iemands persoonlijke situatie.) Lees verder →

FOD: de vooroordelen bevestigd.

Geplaatst op door

Gisteren had ik het genoegen uitgenodigd te zijn voor een onderzoek door de ‘evaluerende arts’ van de Federale OverheidsDienst (FOD) Sociale Zekerheid, afdeling Directie-generaal Personen met een handicap. Doel van het onderzoek? Van bij aanvang was dit al een misverstand…

Terwijl er van de verkoopsters op de Rue Neuve te Brussel wordt verwacht dat ze tweetalig zijn, blijkt dit aan een onthaal van een Federale OverheidsDienst geen vereiste. Niet dat ik een fervente flamingante ben, maar ik kan me voorstellen dat iemand die geen Frans spreekt, al compleet verloren is van bij het begin. Vriendelijk word ik doorverwezen naar de stoeltjes achter de rode wand, waarna ik word opgehaald door een hele vriendelijke ‘steward’ die – u heeft het al kunnen raden – ook geen jota Nederlands kan.

Een vriendelijke babbel onderweg leert me dat hij het leuker had gevonden een rechtstreekse metro-verbinding te hebben naar de dokterskabinetten, vermits deze zich toch bevinden op verdieping -2. Ook wel ‘onder nul’. Met de (glazen) lift worden we in de kelder gebracht, naar de wachtruimte. Deze hebben ze proberen op te fleuren met een aantal kleurrijke stoeltjes, maar het geheel zag er heel koud en misérabel uit. De artsen voor de Franstaligen zaten recht tegenover het tafeltje van onze ‘steward’, mijn Nederlandstalige arts zou vanuit een andere gang komen.

En effectief. Ik werd onthaald in een donkere, kleine ruimte waar ik al na een half uurtje depressief buiten kwam. Laat staan de arts die, diep verborgen onder de grond, de hele dag ‘profiteurs van het sociale systeem’ moet zitten evalueren…

Het misverstand begon eigenlijk al van bij de aanvraag voor erkenning van een handicap.

FOD

Lees verder →

Doctor, doctor, please…

Geplaatst op door

Afgelopen zondag moest ik met onze kleinste naar de spoed. Hij had pijn in de omgeving van zijn lies. Zoals een goede ‘burger’ heb ik eerst de arts van wacht opgebeld en deze stuurde me onmiddellijk telefonisch door naar de spoedafdeling van het ziekenhuis wegens vermoeden van ‘heupnecrose’. Kindjes in paniek, mama rustig de Ipad mee en een boekje om de uren te overbruggen op de spoedafdeling.

Aangekomen op spoed, onmiddellijk onder mijn voeten gekregen dat ik eerst moest langsgaan bij de dokter van wacht. Uitgelegd dat deze me telefonisch had doorverwezen en zijn diagnose meegedeeld. Gelukkig had ik de naam van de dokter (en de gemeente van zijn praktijk) onthouden, of mijn verhaal kwam zeer ongeloofwaardig over. De wachttijd viel heel goed mee – ik denk dat we na anderhalf uur al terug buiten stonden: een record! Het bleek een gewone liesontsteking te zijn. Iets dat je zelfs kan oplopen door gewoon al zittend te niezen (zoals je ook een gebroken rib kan oplopen.)

Mijn ervaring met de spoedarts, maar ook de regelmatige opmerkingen op (gesloten) facebookgroepen over artsen, hebben me doen nadenken over wat ik als patiënt eigenlijk verwacht van een arts. In wat volgt, een oproep naar de dokter:

dokter

Lees verder →

Informatief: GTB

Geplaatst op door

Dit is een zuiver informatief stukje over (traject)begeleiding naar werk via vzw GTB Vlaanderen.

Wat is GTB?

GTB staat voor Gespecialiseerde Trajectbepaling- en begeleidingsdienst. Het is een vzw, vereniging zonder winstoogmerk, die mensen met een (vermoeden van een) arbeidsbeperking/arbeidshandicap begeleidt naar werk. GTB is actief in heel Vlaanderen en is verspreid over de verschillende werkwinkels van de VDAB (Vlaamse Dienst voor Arbeidsbemiddeling en Beroepsopleiding). Concreet betekent dit dat in elke (grote) werkwinkel iemand van GTB aanwezig is.

Een arbeidshandicap is een aandoening van mentale, psychische, lichamelijke of zintuiglijke aard waardoor je het moeilijk hebt om werk te vinden of om je job uit te voeren. Enkele voorbeelden: autisme, slechthorendheid, rugklachten, stembandverlamming, spierziekte, chronisch vermoeidheidssyndroom…   Bron: http://www.vdab.be/arbeidshandicap/default1.shtml 

Wie mag bij GTB in begeleiding?

Enkel mensen met een (vermoeden van een) arbeidshandicap/arbeidsbeperking mogen door GTB begeleid worden in hun zoektocht naar werk. Deze arbeidshandicap mag ruim opgevat worden en kan zowel gaan over (soms ook een combinatie van) fysische, psychische, mentale als psychiatrische beperkingen. In eerste instantie wordt gekeken of deze beperkingen door een bepaalde instantie ‘erkend’ worden. (lees: het staat ergens op papier) Zo kan dit bijvoorbeeld gaan over een attest van de arts/specialist, een attest van verhoogde kinderbijslag, een erkenning bij het VAPH of/en FOD, een attest ingevuld door je adviserende geneesheer van de mutualiteit,…

Lees verder →

Mijn 3 kwelduivels

Geplaatst op door

Neen, ik doel hier niet op mijn man en mijn 2 kindjes en al evenmin wil ik het vergelijken met die film waarbij op Kerstavond 3 geesten langskomen om het hoofdpersonage mee te nemen naar zijn verleden, heden en toekomst (‘A Christmas Carol’).

duivelIk heb het over mijn 3 grootste ongemakken die ik gratis bij mijn reuma kreeg, zijnde Pijn, Vermoeidheid en Verlaagde Immuniteit. Oh ja, het stopt niet bij de ontstekingen en de ochtendstijfheid. Mijn 3 duiveltjes zijn er constant; soms vechten ze onderling wie de eerste is, het langste kan blijven of het langste kan volhouden met verstoppertje spelen. Soms komen ze ineens goed overeen en zijn ze er gewoon samen, spelend in mijn lichaam zodat het zo uitgeput raakt dat niets meer gaat.

Het is een kunst om met die 3 kwelgeesten om te gaan. Een (samen)spel. Een zoeken naar compensatie, naar hoe ermee omgaan. Het is een beetje opvoeden: sommige dingen kan je best negeren, maar sommige dingen moet je echt wel aandacht geven of het wordt erger. Neem het erbij dat er elke dag wel iets is dat niet helemaal ‘oppietoppie’ verloopt en neem je voor de volgende keer consequenter te zijn of meer vasthoudend. Probeer vooral aandacht te geven aan de goede dingen en die te gaan belonen – maar niet te veel, want anders ga je verwennen. En iedereen weet dat (te veel) verwennen ook niet oké is… Lees verder →