Oef… De kerstvakantie zit er bijna op. Ik ben echt aan het aftellen. Begrijp me niet verkeerd: ik hou van de feestdagen, van het gezellig samen zijn met vrienden en familie, van het feit dat de kindjes de hele tijd thuis kunnen zijn… Super allemaal en ik geniet met volle teugen… Maar het begint me echt te druk te worden. Het gebrek aan structuur begint nefast te worden voor mijn gezondheid…
Categorie archief: Gezondheid
Van party animal naar couchsurfer
Ken je dat voldaan gevoel van weken aan een project werken om het dan succesvol te kunnen afronden en nagenieten? Ook al kostte het op die momenten soms ontzettend veel energie en was het over eigen grenzen gaan, wetende dat je achteraf een serieuze weerbots zou hebben?
Awel, ik bevind me vandaag in die heerlijke roes van lichamelijke pijn en mentale boost. Mijn lichaam zegt compleet en op alle vlakken “nu is het echt genoeg geweest, nu moet je languit die zetel in”, maar mijn hart zegt dat het écht de moeite waard was om zover te gaan. Lees verder
SAARA
De afgelopen week was een heerlijke mix van buikgriep en chronische sinusitis, het volgen van lessen in kader van personeelswerk (plan B) en het runnen van het dagdagelijkse leven (huishouden, kindjes, sociale contacten, hobby’s). Lekker druk dus met een minimale recuperatietijd. Toch is het me gelukt om, nu toch al 4 weken na elkaar, op te dagen bij de kinesist voor relaxatie-oefeningen. (Dit bovenop de ‘klassieke’ kiné-sessies van spierversterkende oefeningen en massage.)
Voor mij zijn die relaxatie-oefeningen toch wel iets waarvoor ik extra moeite moet doen. Van nature uit sta ik nogal argwanend tegenover de meer alternatieve vormen van omgaan met pijn. Toch sluit ik die weg niet uit. In het verleden heb ik al kennis gemaakt met acupunctuur en voetreflexuologie en momenteel volg ik Tai Chi – in januari start ik hier trouwens het derde jaar op rij! En dus nu komt er een vorm van ‘mindfulness’ bij.
Daar word ik nu eens warm van!
Vandaag opgestaan (bijna) zonder ochtendstijfheid! Ongelooflijk, maar waar! Hoogstwaarschijnlijk beginnen de cortisone-infiltraties die ik gekregen heb in beide heupen te werken, waardoor ik ’s nachts super aan het zweten ben en blijkbaar overdag bij wijze van spreke uit bed kan springen 😉
Ik ga niet te enthousiast zijn, want het kan maar een kleine opflakkering betekenen… Maar man, wat voel ik de energie (en de cortisone?) razen door mijn lichaam! Vandaag wordt het dus voor mij een uitdaging ‘mezelf in de hand te houden’ – want als je een hele tijd niet veel hebt kunnen doen en je daarna super-energetisch bent, wil je toch vooral in ACTIE schieten, niet?
Oh Hell!
Een toepasselijkere titel vind ik momenteel niet om te omschrijven hoe ik me sinds gisteren voel. Wees dus gewaarschuwd: dit is een berichtje volledig gekleurd door mijn frustraties en voel je alsjeblieft totaal NIET aangesproken. Soms moet een mens gewoon eens kunnen ‘afgeven’, ‘ventileren’, ‘alles er eens goed uitgooien’.
’s Ochtends was er nog niet veel negatiefs te melden. Ja, mijn vriend Ochtendstijfheid kwam op de proppen maar die heb ik dan in de watten gelegd met een hete douche – zo, afgehandeld. En klaar voor het driemaandelijkse controle-onderzoek in het UZ. Alles zat mee: geen file, geen wachtzaal vol met ‘oudjes’ (Ik wil hier niet onrespectvol overkomen: per slot van rekening zit ik daar de komende jaren ook ouder te worden, maar het moet gezegd: het vooroordeel van ‘enkel oudere mensen hebben reuma’ wordt op een maandagochtend in het UZ regelmatig bevestigd.) Bleek achteraf dat de file in de andere richting iedereen had opgehouden, waardoor de dokters, verpleegkundigen, het onthaal,… waarschijnlijk wel een helse werkdag tegemoet gingen. Maar voor mij zag het er super rooskleurig uit.
Reuma In Mij 