Moeilijk momentje

Ik lees het graag, die mooie berichten over steeds positief in het leven staan. Steeds focussen op wat er toch goed gaat om zo niet weg te glijden in wat niet lukt. Focussen op wat je allemaal wel nog kan, blij zijn met wat je hebt en genieten van de goede momenten.

Ik probeer ook zo te leven en soms te overleven. Het houdt me sterk en positief. Lukt het me wat minder, dan trek ik me op aan de positieve berichten en verhalen van anderen. En dan vraag ik het me dikwijls af: hoe doen ze het toch? Vanuit een diep gat steeds maar weer naar boven klimmen en dan glimlachend aan de top staan. Blij dat het weer gelukt is. Lees verder

Oh Hell!

Een toepasselijkere titel vind ik momenteel niet om te omschrijven hoe ik me sinds gisteren voel. Wees dus gewaarschuwd: dit is een berichtje volledig gekleurd door mijn frustraties en voel je alsjeblieft totaal NIET aangesproken. Soms moet een mens gewoon eens kunnen ‘afgeven’, ‘ventileren’, ‘alles er eens goed uitgooien’.

’s Ochtends was er nog niet veel negatiefs te melden. Ja, mijn vriend Ochtendstijfheid kwam op de proppen maar die heb ik dan in de watten gelegd met een hete douche – zo, afgehandeld. En klaar voor het driemaandelijkse controle-onderzoek in het UZ. Alles zat mee: geen file, geen wachtzaal vol met ‘oudjes’ (Ik wil hier niet onrespectvol overkomen: per slot van rekening zit ik daar de komende jaren ook ouder te worden, maar het moet gezegd: het vooroordeel van ‘enkel oudere mensen hebben reuma’ wordt op een maandagochtend in het UZ regelmatig bevestigd.) Bleek achteraf dat de file in de andere richting iedereen had opgehouden, waardoor de dokters, verpleegkundigen, het onthaal,… waarschijnlijk wel een helse werkdag tegemoet gingen. Maar voor mij zag het er super rooskleurig uit.

Lees verder