Van party animal naar couchsurfer

Ken je dat voldaan gevoel van weken aan een project werken om het dan succesvol te kunnen afronden en nagenieten? Ook al kostte het op die momenten soms ontzettend veel energie en was het over eigen grenzen gaan, wetende dat je achteraf een serieuze weerbots zou hebben?

Awel, ik bevind me vandaag in die heerlijke roes van lichamelijke pijn en mentale boost. Mijn lichaam zegt compleet en op alle vlakken “nu is het echt genoeg geweest, nu moet je languit die zetel in”, maar mijn hart zegt dat het écht de moeite waard was om zover te gaan.

Ik heb het over afgelopen zaterdag. Onze beste vrienden zijn getrouwd en wij – mijn man en ik – waren 2 van de 3 getuigen. Een heerlijke dag was het: een beetje fris, maar de zon scheen volop en vooral: alles verliep vlot. De hele dag op pad, een beetje stressen dat al het voorbereide mooi volgens plan zou verlopen. En dat deed het: super was dat! Van gemeentehuis naar middageten en bijhorende speech tot dansfeest met de bijhorende fratsen.

Heerlijk was het! Volledig ‘los gehen’ op de muziek, alsof je leven ervan afhing. Gewoon ‘gaan’ en de boel de boel laten zijn… Wetende dat de ‘day after’ voor mij geen dag zou duren, maar een paar dagen – in het beste geval… Wetende dat die weerbots bij mij niet enkel kan afgeschoven worden op “ik ben een dagje ouder geworden” of “ik heb teveel gedronken” (ik was responsible driver/bob die avond en heb dus enkel watertjes en cola gedronken).

Ik heb gaandeweg geleerd om aangekondigde grote(re) evenementen (trouwfeest, daguitstappen, feestdagen,…) in mijn agenda in te plannen. Zo probeer ik een aantal dagen op voorhand zeker op tijd te gaan slapen en het tijdens die dagen rustiger aan te doen. Ook hou ik rekening met de terugslag achteraf: die kan heel hard aankomen. De dagen erna probeer ik dan ook zo min mogelijk in te plannen om zo veel mogelijk te kunnen recupereren. En de dag zelf? Ja, vaak neem ik dan extra medicatie om die door te komen.

Vroeger had ik het hier echt ontzettend moeilijk mee: al dat moeten inplannen op voorhand. Het komt zo ‘rigide’ over, terwijl ik dat helemaal niet wil zijn. Maar het moet gewoon. Ik heb vaak extra tijd nodig om te bekomen. Dus probeer ik me er nu sneller bij neer te leggen dat het gewoon zo is en plan ik het in. Geen energieverlies meer in het mij kwaad maken dat mijn lichaam nu éénmaal op een ander tempo werkt dan mijn ‘mind’ en goesting…

En zeker geen energieverlies in het vermijden van die situaties: ik ga graag naar feesten, ik dans graag, ik kom graag onder de mensen. Het is niet omdat ik reuma heb, dat ik niet meer buiten mag komen. Het is niet omdat ik reumatoïde artritis heb, dat ik de dansvloer niet meer onveilig mag maken! 🙂

Maar vandaag maak ik vooral mijn zetel onveilig…

zetel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s