Uitnodiging bij de adviserende geneesheer

Vrijdagavond, 12 mei. De brievenbus werd leeggemaakt – ik krijg dat ding niet meer open; de sleutel draait te stroef in het slot – en er ligt een brief op mij te wachten op de tafel. Een brief van mijn ziekenfonds, met een hele formele uitnodiging voor controle bij de adviserende geneesheer. Gewoon, uit het niets…

Heel bizar dat zo’n stukje papier zoveel stress kan opleveren en toch doet het dat. Het is al jaren geleden dat ik werd opgeroepen. Is het omdat ik sinds februari terug wat minder aan het werk ben? Is het omdat mijn E-pathologie begin juni afloopt en terug moet worden verlengd? Is het omdat ik geen biologicals meer krijg sinds februari vorig jaar? Lees verder

Agenda: Symposium Wereld Reuma Dag 10/10/2015

Mijn eerste contact met het ‘reuma-wereldje’ vond plaats in 2013. Toen organiseerde ReumaNet haar eerste symposium en schraapte ik al mijn moed bij elkaar om een hele dag ‘onder reumapatiënten’ door te brengen. Een hoge drempel vond ik dat: ik verwachtte immers oude mensjes met vervormde gewrichten op een koffieklets. (Sorry daarvoor!)

Ik ging er helemaal alleen naar toe, met een klein hartje. Tot die dag hield ik alles wat met reuma te maken had, ver van me af. Mijn leven ging zijn gangetje en liep op wieltjes. De enige keren dat ik met reuma in aanraking kwam, was in het ziekenhuis voor de controle-afspraken en infusen en daarnaast bij mijn huisarts voor de regelmatige bloedafnames. Ik kende niemand anders die reuma had en in het ziekenhuis kwam ik voornamelijk oudere dames tegen.  Lees verder

Oh Hell!

Een toepasselijkere titel vind ik momenteel niet om te omschrijven hoe ik me sinds gisteren voel. Wees dus gewaarschuwd: dit is een berichtje volledig gekleurd door mijn frustraties en voel je alsjeblieft totaal NIET aangesproken. Soms moet een mens gewoon eens kunnen ‘afgeven’, ‘ventileren’, ‘alles er eens goed uitgooien’.

’s Ochtends was er nog niet veel negatiefs te melden. Ja, mijn vriend Ochtendstijfheid kwam op de proppen maar die heb ik dan in de watten gelegd met een hete douche – zo, afgehandeld. En klaar voor het driemaandelijkse controle-onderzoek in het UZ. Alles zat mee: geen file, geen wachtzaal vol met ‘oudjes’ (Ik wil hier niet onrespectvol overkomen: per slot van rekening zit ik daar de komende jaren ook ouder te worden, maar het moet gezegd: het vooroordeel van ‘enkel oudere mensen hebben reuma’ wordt op een maandagochtend in het UZ regelmatig bevestigd.) Bleek achteraf dat de file in de andere richting iedereen had opgehouden, waardoor de dokters, verpleegkundigen, het onthaal,… waarschijnlijk wel een helse werkdag tegemoet gingen. Maar voor mij zag het er super rooskleurig uit.

Lees verder