Tagarchief: reuma

Op

Geplaatst op door

Vermoeidheid en pijn horen bij een chronische ziekte en je zou denken dat ik dat, vermits ik al zolang reuma heb, perfect heb leren aanvaarden. Niets is minder waar. Telkens opnieuw overvalt het me en laat ik me eraan vangen. Hoe goed ik ook mijn dagen plan, toch kan ik niet vermijden dat er soms iets tussen komt. Dingen die ik niet kan plannen en die me op hun beurt overvallen.

Het energie-verbruik van iemand met reuma of een andere chronische aandoening wordt soms uitgelegd aan de hand van de ‘spoon’theory.

Lees verder →

Per ongeluk uit de kast gesprongen…

Geplaatst op door

Het was eergisteren niet met voorbedachte rade dat ik aan de ‘grote, wijde wereld’ zou gaan vertellen dat ik reumatoïde artritis heb. Uiteindelijk was het de bedoeling deze blog anoniem te houden. Enerzijds omdat ik dacht dat ik potentiële werkgevers misschien zou afschrikken wanneer ze mijn naam zouden googelen. Anderzijds, en dat kan je misschien verbazen, zijn er heel wat mensen in mijn vriendenkring en omgeving die niet weten dat ik reuma heb.

De meeste mensen zien me op momenten dat het goed gaat. Ze zien me naar concerten gaan, terrasjes doen, op uitstap gaan met de kinderen en/of met man en vrienden. Kortom, ze zien mijn ‘facebookprofiel’ maar ze zien niet wat er achter de schermen thuis en in het ziekenhuis aan de hand is. Ergens is dat ook comfortabel, maar het komt eerlijk gezegd wat schizofreen over. Mijn ziekte is niet zichtbaar en moeilijk voor anderen om te vatten. Misschien is het zelfs een beetje mijn fout dat je een vertekend beeld krijgt, maar zeg nu zelf: ga jij altijd ‘zeuren’ als het niet goed gaat?

De vrienden en familie die wel weten dat ik reuma heb, zullen dan ook verbaasd geweest zijn dat er (eer)gisteren op facebook ineens een facebookpagina ‘Reuma In Mij’ werd gedeeld… door mezelf. Ik zeg het vaak: ik ben blond én een nitwit op pc – het was verre van met opzet dat ik uit de kast zou komen! Toen, na het delen van die pagina, bleek dat de wereld niet is vergaan (om het even zo dramatisch uit te drukken), besloot ik maar uit de kast te springen en mijn pagina te gaan delen in verschillende facebookgroepen. Lees verder →

Loopbaanbegeleiding: kennismakingsgesprek

Geplaatst op door

6 jaar geleden volgde ik al een keer loopbaanbegeleiding. Ik was net bevallen van mijn zoontje en werkte nog in het ziekenfonds als klantenadviseur. Op zich wel een leuke job; mensen helpen aan ‘de balie’ met allerlei vragen over terugbetalingen, vervangingsinkomen, zorgen in binnen- en buitenland,… Heerlijke vaste uurtjes, dicht bij huis en redelijk goed betaald. Niets om over te klagen eigenlijk, maar ik miste uitdaging en vooral: intensievere contacten met mensen. Dat had ik voordien wel, toen ik werkte binnen bijzondere jeugdzorg.

Omdat ik niet zomaar van job wou veranderen, ben ik naar een loopbaancentrum gestapt om uit te zoeken waar ik me wel terug goed zou voelen. Ik was op zoek naar een job waarin ik me kan ‘smijten’ en waar mijn competenties naar boven komen. In eerste instantie dacht ik dat ik les wou geven in bijvoorbeeld volwassenenonderwijs, maar dat zijn meestal avonduren en met twee klein kindjes in huis was dat zeker niet haalbaar.  Lees verder →

Kleine emotionele crash

Geplaatst op door

Hoe taboe is het om te zeggen dat je naar een psychologe gaat om te leren omgaan met het aanvaarden van je beperking?

Ik weet het niet, maar ik ben toch van plan erover te schrijven. Want het moet gezegd, mijn psychologe heeft me door een hele moeilijke periode geholpen. Niet enkel door me te laten vertellen over mezelf en door bij haar te kunnen uithuilen, maar ook door me attent te maken op mijn vele denkfouten en samen met mij te komen tot bepaalde inzichten die me verder helpen.

Omdat ik in de sociale sector heb gewerkt, denk je misschien dat het voor mij gemakkelijker of eenvoudiger is om naar een psychologe te stappen. Niets is minder waar. Uiteindelijk is het een zoektocht naar de ‘juiste’ persoon waarbij je jezelf kwetsbaar durft opstellen. Daarnaast was het voor mij super belangrijk om bij iemand in begeleiding te gaan waarmee ik niet samenwerk: niets is zo ongemakkelijk om bij iemand op gesprek geweest te zijn de dag voordien en de volgende dag samen te overleggen met iemand die ik zelf in begeleiding heb. Het is dus een zoektocht geweest naar een goede (en ook betaalbare) psychologe, waar het ‘mee klikt’.

Ik ben ervan overtuigd dat het niet iemand moet zijn die me aardig vindt of die ik aardig zou moeten vinden, maar ik moet er me bij op mijn gemak voelen. En dat is me gelukt. Lees verder →

La douce France

Geplaatst op door

Wat heb ik genoten van een heerlijke vakantie in Frankrijk!

Tegen alle verwachtingen in, want ik ben eerder een Italië-liefhebber. De enige keer vakantie met de kindjes in Frankrijk, was in een huisje in de Provence met onderweg onder andere een drie uur durende (stilstaande) file ter hoogte van Lyon. Tijdens dat verblijf kreeg onze kleinste windpokken en konden we, mede dankzij de Mistral, niet vaak in het zwembad.

Toen heb ik mezelf gezworen: nooit meer Frankrijk!

Maar met de mededeling van onze 8 jarige dochter dat ze ‘Italië zat was’ (wat is ‘de jeugd’ toch verbaal de laatste tijd!) en het feit dat ons ‘budget sterker beperkt is door mijn verminderde inkomsten’ (lees: invaliditeitsuitkering), overhaalde me toch naar Frankrijk te reizen.

Niet naar de Provence – oh nee, daarvoor ben ik nog niet voldoende hersteld van de laatste ervaring… Deze keer trokken we naar de Petite Camargue. Een regio in Languedoc-Roussillon. Aan de kust, met bergen in de buurt, maar 1000 km af te leggen met de wagen en bijna sluitende garantie op stralend weer.  Lees verder →