Tagarchief: ochtendstijfheid

Oh Hell!

Geplaatst op door

Een toepasselijkere titel vind ik momenteel niet om te omschrijven hoe ik me sinds gisteren voel. Wees dus gewaarschuwd: dit is een berichtje volledig gekleurd door mijn frustraties en voel je alsjeblieft totaal NIET aangesproken. Soms moet een mens gewoon eens kunnen ‘afgeven’, ‘ventileren’, ‘alles er eens goed uitgooien’.

’s Ochtends was er nog niet veel negatiefs te melden. Ja, mijn vriend Ochtendstijfheid kwam op de proppen maar die heb ik dan in de watten gelegd met een hete douche – zo, afgehandeld. En klaar voor het driemaandelijkse controle-onderzoek in het UZ. Alles zat mee: geen file, geen wachtzaal vol met ‘oudjes’ (Ik wil hier niet onrespectvol overkomen: per slot van rekening zit ik daar de komende jaren ook ouder te worden, maar het moet gezegd: het vooroordeel van ‘enkel oudere mensen hebben reuma’ wordt op een maandagochtend in het UZ regelmatig bevestigd.) Bleek achteraf dat de file in de andere richting iedereen had opgehouden, waardoor de dokters, verpleegkundigen, het onthaal,… waarschijnlijk wel een helse werkdag tegemoet gingen. Maar voor mij zag het er super rooskleurig uit.

Lees verder →

Gezocht: werkgever met (oog voor) talent!

Geplaatst op door

Normaal gezien wordt een vacature uitgeschreven door – of op vraag van – een werkgever, op zoek naar de ideale werknemer. Ik dacht: ik doe het eens omgekeerd! Ik schrijf een jobaanvraag als werkzoekende, op zoek naar mijn ideale werkgever.

Zoals we weten zoeken werkgevers steeds naar ‘de witte raaf’: de ideale kandidaat voor een welbepaalde functie. Natuurlijk bestaat zo’n kandidaat vaak niet. Zo ook, vermoed ik, voor het zoekertje dat ik hier plaats… werkgever gezocht Lees verder →

Mijn 3 kwelduivels

Geplaatst op door

Neen, ik doel hier niet op mijn man en mijn 2 kindjes en al evenmin wil ik het vergelijken met die film waarbij op Kerstavond 3 geesten langskomen om het hoofdpersonage mee te nemen naar zijn verleden, heden en toekomst (‘A Christmas Carol’).

duivelIk heb het over mijn 3 grootste ongemakken die ik gratis bij mijn reuma kreeg, zijnde Pijn, Vermoeidheid en Verlaagde Immuniteit. Oh ja, het stopt niet bij de ontstekingen en de ochtendstijfheid. Mijn 3 duiveltjes zijn er constant; soms vechten ze onderling wie de eerste is, het langste kan blijven of het langste kan volhouden met verstoppertje spelen. Soms komen ze ineens goed overeen en zijn ze er gewoon samen, spelend in mijn lichaam zodat het zo uitgeput raakt dat niets meer gaat.

Het is een kunst om met die 3 kwelgeesten om te gaan. Een (samen)spel. Een zoeken naar compensatie, naar hoe ermee omgaan. Het is een beetje opvoeden: sommige dingen kan je best negeren, maar sommige dingen moet je echt wel aandacht geven of het wordt erger. Neem het erbij dat er elke dag wel iets is dat niet helemaal ‘oppietoppie’ verloopt en neem je voor de volgende keer consequenter te zijn of meer vasthoudend. Probeer vooral aandacht te geven aan de goede dingen en die te gaan belonen – maar niet te veel, want anders ga je verwennen. En iedereen weet dat (te veel) verwennen ook niet oké is… Lees verder →

I’m not an addict… I just need my meds!!!

Geplaatst op door

Het is weer hoog tijd voor mijn infusen. Ik voel het in mijn gewrichten; ze zijn nog pijnlijker als anders en ’s ochtends moet ik me echt (en lees dit maar letterlijk) uit mijn bed sleuren. Ochtendstijfheid noemen ze dat en deze houdt nu toch meer dan een uur aan… Daarnaast voel ik me vaak grieperig of nog erger: alsof ik een hele nacht op stap geweest ben en met een zware kater moet opstaan. Toegegeven, als ik die avond ervoor echt op stap ben geweest, is het maar terecht dat ik me dan zo voel!

Die ochtendstijfheid is moeilijk te beschrijven aan iemand die het niet voelt. Ik vergelijk het altijd met verstuikingen of heel stramme gewrichten alsof je de dag voordien fysiek zwaar gewerkt hebt en hierdoor stijf bent. Bij mij zit het voornamelijk op mijn handen, vingers, polsen, voeten, heupen, schouders en ellebogen. ’s Nachts kan ik er ook wakker van worden en dan voornamelijk van de pijnen aan de gewrichten die de matras aanraken. (Ga maar eens liggen op je zij en ga maar eens na wat er allemaal de matras dan raakt.)

’s Ochtends probeer ik voorzichtig mijn gewrichten wat in beweging te krijgen door kleine oefeningen (draai- en strekbewegingen) totdat ik me mooi uit het bed kan rollen en ‘hobbelen’ naar de badkamer. Een warme douche doet wonderen en maakt dat ik de trap beter af kan. Beneden wacht me dan een hele pillendoos. Ik haat pillen, maar ben toch een correcte gebruiker. Omdat ik weet – uit ervaring – dat ik zonder medicatie niet veel meer kan.  Lees verder →

La douce France

Geplaatst op door

Wat heb ik genoten van een heerlijke vakantie in Frankrijk!

Tegen alle verwachtingen in, want ik ben eerder een Italië-liefhebber. De enige keer vakantie met de kindjes in Frankrijk, was in een huisje in de Provence met onderweg onder andere een drie uur durende (stilstaande) file ter hoogte van Lyon. Tijdens dat verblijf kreeg onze kleinste windpokken en konden we, mede dankzij de Mistral, niet vaak in het zwembad.

Toen heb ik mezelf gezworen: nooit meer Frankrijk!

Maar met de mededeling van onze 8 jarige dochter dat ze ‘Italië zat was’ (wat is ‘de jeugd’ toch verbaal de laatste tijd!) en het feit dat ons ‘budget sterker beperkt is door mijn verminderde inkomsten’ (lees: invaliditeitsuitkering), overhaalde me toch naar Frankrijk te reizen.

Niet naar de Provence – oh nee, daarvoor ben ik nog niet voldoende hersteld van de laatste ervaring… Deze keer trokken we naar de Petite Camargue. Een regio in Languedoc-Roussillon. Aan de kust, met bergen in de buurt, maar 1000 km af te leggen met de wagen en bijna sluitende garantie op stralend weer.  Lees verder →