De ene anesthesist is de andere niet…

Sinds zondag ben ik terug van een heerlijke vakantie in Italië. Heerlijke locatie, zalige temperaturen en plezant gezelschap. Meer moet dat niet zijn (tenzij dat het iets langer mocht duren natuurlijk!). Voor de eerste keer in jaren geen invasie van muggen en de bijhorende muggenbeten, maar wel een aantal moeilijkere nachten op een vreselijk harde matras. Niets is perfect hé…

Bij thuiskomst kregen we letterlijk een koude douche: regen en zo’n 20 graden kouder… Ja, het was even wennen. Ook een zalige eerste nacht in mijn heerlijk bed werd me niet gegund: onze kat heeft ons 14 dagen moeten missen en liet zich dan ook gelden. Daarbij kwam de strakke planning van was en plas want dinsdagmiddag werd ik geopereerd aan mijn rechterpols. Anderhalve dag tijd dus om alles gewassen en gestreken te krijgen want de kinderen vertrekken immers zaterdag op chirokamp ( en na de operatie mag ik een tijdje niet meer strijken)…

Lees verder

I’m not an addict… I just need my meds!!!

Het is weer hoog tijd voor mijn infusen. Ik voel het in mijn gewrichten; ze zijn nog pijnlijker als anders en ’s ochtends moet ik me echt (en lees dit maar letterlijk) uit mijn bed sleuren. Ochtendstijfheid noemen ze dat en deze houdt nu toch meer dan een uur aan… Daarnaast voel ik me vaak grieperig of nog erger: alsof ik een hele nacht op stap geweest ben en met een zware kater moet opstaan. Toegegeven, als ik die avond ervoor echt op stap ben geweest, is het maar terecht dat ik me dan zo voel!

Die ochtendstijfheid is moeilijk te beschrijven aan iemand die het niet voelt. Ik vergelijk het altijd met verstuikingen of heel stramme gewrichten alsof je de dag voordien fysiek zwaar gewerkt hebt en hierdoor stijf bent. Bij mij zit het voornamelijk op mijn handen, vingers, polsen, voeten, heupen, schouders en ellebogen. ’s Nachts kan ik er ook wakker van worden en dan voornamelijk van de pijnen aan de gewrichten die de matras aanraken. (Ga maar eens liggen op je zij en ga maar eens na wat er allemaal de matras dan raakt.)

’s Ochtends probeer ik voorzichtig mijn gewrichten wat in beweging te krijgen door kleine oefeningen (draai- en strekbewegingen) totdat ik me mooi uit het bed kan rollen en ‘hobbelen’ naar de badkamer. Een warme douche doet wonderen en maakt dat ik de trap beter af kan. Beneden wacht me dan een hele pillendoos. Ik haat pillen, maar ben toch een correcte gebruiker. Omdat ik weet – uit ervaring – dat ik zonder medicatie niet veel meer kan.  Lees verder