Moeilijk momentje

Ik lees het graag, die mooie berichten over steeds positief in het leven staan. Steeds focussen op wat er toch goed gaat om zo niet weg te glijden in wat niet lukt. Focussen op wat je allemaal wel nog kan, blij zijn met wat je hebt en genieten van de goede momenten.

Ik probeer ook zo te leven en soms te overleven. Het houdt me sterk en positief. Lukt het me wat minder, dan trek ik me op aan de positieve berichten en verhalen van anderen. En dan vraag ik het me dikwijls af: hoe doen ze het toch? Vanuit een diep gat steeds maar weer naar boven klimmen en dan glimlachend aan de top staan. Blij dat het weer gelukt is. Lees verder

Virale infectie

Ik heb me eindelijk weer eens deftig kunnen wassen deze week. Voor iemand die zich elke ochtend doucht, is dit een hele herademing. Proper, fris en zelfs aangekleed. Nu wel uitgeput van het bad, maar toch voldaan. Het is bijna middag, maar het is me gelukt. Eindelijk. Lees verder

Vakantiefoto’s

Het is een heerlijke vakantie geweest. Ook de foto’s zijn ronduit schitterend. Ik ben blij dat we ze gemaakt hebben, zodat ik er altijd terug naar kan kijken en kan mijmeren.

Tricky ook, zo’n foto’s. Je ziet natuurlijk alleen maar de leukste momenten. Wat ook goed is, want die wil je je herinneren. Maar het doet me ook denken aan het hele facebook-gedoe: enkel goede momenten worden gedeeld; je ziet enkel wat je wil laten zien aan de anderen.  Lees verder

Dag per dag

Het lijkt erop dat ik aan het fietsen ben met mijn remblokjes op. Mijn geest zegt: “Vooruit!” en mijn lichaam remt me af. Alweer. Ik blijf ervan overtuigd dat het vochtige weer er voor iets tussen zit, maar zeker ook mijn overdrukke agenda van de laatste weken. Lees verder

Uitdagingen

Het is druk geweest de laatste tijd. Op het werk, maar ook daarbuiten. Daarbij komt dat mijn lichaam weer hunkert naar een nieuwe set infusen (Mabthera, biologicals) waardoor ik extra moe rondloop.

Mijn grootste uitdaging op dit moment is ’s morgens uit mijn bed raken. De ochtendstijfheid en pijn in mijn gewrichten blijft aanhouden en dat grieperig gevoel motiveert me niet om op te staan. Maar ik moet. Mijn eerstvolgende consultatie bij de reumatoloog is gepland op 22 februari: nog 2 weken wachten vooraleer ik misschien een ‘go’ krijg. Die toestemming hangt onder andere af van mijn bloedwaarden – en die vallen ‘jammer genoeg’ op dit moment nog mee – en het juiste aantal ontstoken gewrichten. Ik heb al verschillende keren de bedenker(s) van dat aanvraag- en terugbetalingssysteem vervloekt, maar het is nu zo.

Lees verder