Tagarchief: zetel

My hips don’t lie

Geplaatst op door

Normaal gezien zit ik nu in de les ‘bemiddelen en onderhandelen’, georganiseerd door het Centrum voor Volwassenenonderwijs te Heverlee. Probleem ligt bij het woordje ‘zit’; zitten is sinds gisterenavond veel te pijnlijk geworden, waardoor les volgen vandaag gewoon niet kan.

Ik heb de laatste tijd terug meer last van mijn heupen. Het ziet ernaar uit dat de cortisone-infiltraties minder lijken te werken. Ondanks de spierversterkende oefeningen die ik van mijn kinesist heb gekregen en dewelke ik elke ochtend probeer uit te voeren, wordt de pijn erger. Wanneer de pijn te erg is, lukt het me gewoon ook niet om die oefeningen te doen. Het wordt trouwens afgeraden om gewrichten te gaan ‘overbelasten’ wanneer ze ontstoken zijn. Dus ja… Nu lig ik onderuit in de zetel, wachtend tot mijn medicatie aanslaat en daarna zal ik koude compressen op mijn heupen leggen om de pijn wat te verlichten. Lees verder →

Van party animal naar couchsurfer

Geplaatst op door

Ken je dat voldaan gevoel van weken aan een project werken om het dan succesvol te kunnen afronden en nagenieten? Ook al kostte het op die momenten soms ontzettend veel energie en was het over eigen grenzen gaan, wetende dat je achteraf een serieuze weerbots zou hebben?

Awel, ik bevind me vandaag in die heerlijke roes van lichamelijke pijn en mentale boost. Mijn lichaam zegt compleet en op alle vlakken “nu is het echt genoeg geweest, nu moet je languit die zetel in”, maar mijn hart zegt dat het écht de moeite waard was om zover te gaan. Lees verder →

Oh Hell!

Geplaatst op door

Een toepasselijkere titel vind ik momenteel niet om te omschrijven hoe ik me sinds gisteren voel. Wees dus gewaarschuwd: dit is een berichtje volledig gekleurd door mijn frustraties en voel je alsjeblieft totaal NIET aangesproken. Soms moet een mens gewoon eens kunnen ‘afgeven’, ‘ventileren’, ‘alles er eens goed uitgooien’.

’s Ochtends was er nog niet veel negatiefs te melden. Ja, mijn vriend Ochtendstijfheid kwam op de proppen maar die heb ik dan in de watten gelegd met een hete douche – zo, afgehandeld. En klaar voor het driemaandelijkse controle-onderzoek in het UZ. Alles zat mee: geen file, geen wachtzaal vol met ‘oudjes’ (Ik wil hier niet onrespectvol overkomen: per slot van rekening zit ik daar de komende jaren ook ouder te worden, maar het moet gezegd: het vooroordeel van ‘enkel oudere mensen hebben reuma’ wordt op een maandagochtend in het UZ regelmatig bevestigd.) Bleek achteraf dat de file in de andere richting iedereen had opgehouden, waardoor de dokters, verpleegkundigen, het onthaal,… waarschijnlijk wel een helse werkdag tegemoet gingen. Maar voor mij zag het er super rooskleurig uit.

Lees verder →

Ambetant

Geplaatst op door

Het zat er al een aantal dagen aan te komen en nu is het zo ver: ik ben ambetant. Gewoon, omdat ik heel moe ben, pijn heb en het donker en vochtig weer is buiten.

Op een dag zoals vandaag heb ik zin in niets. Of wel zin in iets, maar niet weten in wat, waardoor je niets doet; zoiets. Zo’n dagen associeer ik meestal met druilerige zondagnamiddagen; hangend in de zetel, kijkend naar de Formule 1. Niet noodzakelijk negatief, maar vandaag is het geen zondag, is het wel druilerig en is er geen Formule 1 op de TV. Ik haat dagen zoals vandaag en ben ambetant op mijn eigen omdat ik ambetant ben. En neen, het is niet de tijd van de maand!

garfield Lees verder →