November

8u15. Het uur waarop ik me elke dag probeer ten laatste uit mijn bed te krijgen. Balancerend op die pijnlijke voeten met een stramme rug en nek, stretchend met die stijve vingers en met een sluimerend grieperig gevoel.

8u15 vandaag. Terug thuis. Net de kinderen naar school gebracht. Een eerste wasmachine heeft al een was gedraaid, de droogkast heeft de was van gisterenavond gedroogd en de was is klaar om opgeplooid te worden. Als ik dit onmiddellijk kan opplooien, betekent dat minder strijkwerk.

Lees verder

September

De zomervakantie is voorbij gevlogen. In kruissnelheid vooruit. En ik heb ervan genoten. Het is de eerste vakantie dat ik zoveel tijd heb doorgebracht met mijn gezin en dan vooral met de kinderen. En het was fijn. Vermoeiend, dat wel.

Natuurlijk konden de kinderen ook terecht bij mijn schoonouders en mijn moeder. Gelukkig. Want ik vraag me toch altijd af hoe iedereen die 2 lange maanden met kinderen kan overbruggen. Een sportkamp tussendoor bracht wat meer regelmaat, maar toch. Het kost allemaal geld en mijn man en ik wilden toch ook nog samen, alleen, op citytrip. Egoïstisch? Misschien. Maar er zijn grote veranderingen op komst en we wilden toch nog één keer samen genieten van wat ‘we-time’. Want wie weet wat de toekomst brengt? Lees verder

Maart

Tijdens de tweede helft van maart is het me gelukt om op de rem te gaan staan. Mijn lichaam gaf langs alle kanten aan dat het zo niet verder kon en dringend meer rust en regelmaat nodig had.

Ik weet niet wat het was de laatste tijd, maar ik liep alleszins heel krikkel rond en had constant het gevoel over mijn grenzen te gaan. Eens werken op een zaterdag werd er al gauw teveel aan, omdat ik op zondag dan de hele dag ‘out’ lag in bed. Recuperen tijdens de week leek moeilijker te gaan en mijn huishouden en werk raakten achterop, waardoor ik nog meer stress kreeg. Lees verder

Bijbenen

Goh, het is zwaar geweest de laatste tijd. Ik heb een aantal zware levenslessen geleerd ook. Beseffen dat de wereld door blijft draaien terwijl die voor jou blijft stilstaan is hard. Heel hard. Ik had nooit gedacht dat ik zo zwaar zou tillen aan reacties van anderen, of het gebrek aan reactie van bepaalde mensen, en toch doe ik het. (Ja, het klinkt echt bitter, sorry daarvoor!) Maar daarnaast ook hartverwarmende berichtjes en bezoekjes gekregen van mensen waar ik het dan weer helemaal niet van had verwacht; dank je wel hiervoor! Echt!

Ik ben mezelf heel hard tegengekomen en ik vrees dat het toch weer een tijdje zal duren vooraleer ik mijn draai terug gevonden heb. Lees verder

Wakker

Poeh. Doodmoe en toch niet kunnen slapen. Draaien en keren. Niets aan te doen. Was ik maar zoals mijn man: van zodra het licht uitgaat en zijn hoofd het hoofdkussen raakt, ligt hij zachtjes te knorren. Heerlijk in dromenland tot de ochtend.

Lees verder