Opgepast! Niet voor gevoelige lezers! Zeer negatieve blog!
Afgestraft. Teruggefloten. In de hoek gezet. Zo voel ik me vandaag. Miserabel, futloos, gefrustreerd en ook een beetje zielig als ik eerlijk mag zijn. De minuten aftellend tot ik naar mijn kiné kan rijden die me eindelijk een beetje van de pijn zal kunnen verlossen. Na eerst wat af te zien natuurlijk. Lees verder
Keelpijn en barstende hoofdpijn, in combinatie met oorpijn: mijn signalen dat ik te veel hooi op mijn vork heb genomen en nood heb aan rust. Normaal gezien hoef ik dan even een versnelling of 2 terug te schakelen en kan ik er na een paar dagen (voorzichtig) weer tegenaan. Afgelopen week echter niet… Lees verder
Dankzij het vele delen van mijn vorig blogbericht ‘Ode aan mijn reuma, ter ere van Wereld Reuma Dag’ – waarvoor mijn dank! – zag ik dat ook het stukje ‘Over mij‘ regelmatig werd gelezen. En kwam ik tot de vaststelling dat dat stukje in 2014 geschreven is, ruim anderhalf jaar geleden. Misschien even tijd om daar een update-je aan vast te plakken? Lees verder
Augustus: de maand waarin alle rekeningen bij elkaar komen. Inschrijvingsgelden voor voetbal, tennis, dans, toneelschool, Chiro, avondschool en Tai Chi. De maand waarin je met je neus op de feiten wordt gedrukt dat je tijdens het verlof toch weer nét iets te veel hebt uitgegeven. Een koude douche die je onmiddellijk wakker schudt en je aankondigt dat het de volgende maanden financieel nog wat moeilijk(er) zal zijn.
Want natuurlijk begint het nieuwe schooljaar, komen de water- en electriciteitsafrekeningen er aan en het alom gevreesde kadaster. Voor de meesten onder ons zijn het moeilijkere maanden en dan mag ik nog van geluk spreken dat ik nog kan en ga werken! Al is het deeltijds: tijdens deze maanden voel ik eens te meer dat elk centje telt en meer dan welkom is.
Mijn eerste contact met het ‘reuma-wereldje’ vond plaats in 2013. Toen organiseerde ReumaNet haar eerste symposium en schraapte ik al mijn moed bij elkaar om een hele dag ‘onder reumapatiënten’ door te brengen. Een hoge drempel vond ik dat: ik verwachtte immers oude mensjes met vervormde gewrichten op een koffieklets. (Sorry daarvoor!)
Ik ging er helemaal alleen naar toe, met een klein hartje. Tot die dag hield ik alles wat met reuma te maken had, ver van me af. Mijn leven ging zijn gangetje en liep op wieltjes. De enige keren dat ik met reuma in aanraking kwam, was in het ziekenhuis voor de controle-afspraken en infusen en daarnaast bij mijn huisarts voor de regelmatige bloedafnames. Ik kende niemand anders die reuma had en in het ziekenhuis kwam ik voornamelijk oudere dames tegen. Lees verder
Reuma In Mij 