Vernieuwing

Dat wordt het thema voor 2025: vernieuwing.

Ik heb al een aanloopje genomen in 2024, met de opstart van mijn activiteit als zelfstandige in bijberoep en in 2025 hoop ik deze start verder uit te bouwen. Ondertussen heb ik al heel wat bijgeschakeld: zo ben ik toch terug als loopbaancoach gestart. Het was even twijfelen om mijn bedrijfje Veerwerk zelf te laten erkennen als loopbaancentrum, maar uiteindelijk besliste ik om me aan te sluiten bij POP Consult & Coaching. Het is vooral mijn nood aan collega’s en intervisie die maakt dat ik deze beslissing heb genomen en ik heb er nog geen moment spijt van gehad.

Waarom dan toch die stap naar loopbaancoaching? Omdat het me werd gevraagd… en omdat ik het werk als loopbaancoach bij GTB vroeger echt wel graag deed. De keuze was dus snel gemaakt 😉

In januari 2025 zal ik nog een extra stap nemen en me ook focussen op de Terug Naar Werk Trajecten, specifiek voor mensen die langer dan een jaar een ziekte-uitkering hebben of die een ziekte-uitkering hebben en medisch ontslagen zijn op initiatief van de werkgever. Dit worden intensievere trajecten en volledig gesubsidieerd door het RIZIV. Dat betekent dat ik dus eindelijk ook gratis begeleiding zal kunnen aanbieden, specifiek voor deze groep van mensen dan. Ik kijk er echt naar uit…

Mja, toch wel grootse plannen dan he… Maar toch nog steeds heel hard rekening houdend met mijn fysieke kunnen. Dus opnieuw: kleinere stapjes dan ik zelf zou willen, maar groot genoeg om me energie te geven en mensen te gaan ondersteunen die het echt nodig hebben.

Hoe het dan zit met die migraine? Tja, die is er dus nog. Ik heb wel het gevoel dat de aanvallen minder zwaar zijn dankzij de Ajovy-spuiten en minder lang aanhouden, maar ik moet nog geregeld zaken afzeggen of verplaatsen. Het blijft altijd afwegen en plannen en de nasleep achteraf moet steeds worden ingepland, want die is er… Jammer genoeg. Sowieso heb ik in maart een afspraak op gynaecologie om een hormonenbehandeling te bespreken en dan bekijken we weer verder…

Reuma-gewijs neem ik nu deel aan een studie, waarbij ik regelmatiger medicatie krijg toegediend. Op maat, wanneer ik het nodig heb en ik hoef niet meer noodzakelijkerwijs te wachten totdat ik voldoende ontstekingen heb op de ‘juiste’ plaatsen op mijn lichaam. Het is af te wachten, ik ben nog maar net gestart binnen de studie, maar ik ben hoopvol.

Het blijft altijd wel vermoeiend en mentaal ook zwaar om dat lijf van mij mee te nemen tijdens de rit, maar stilletjesaan kom ik er wel denk ik. Op mijn manier. Op een andere manier dan ik zelf aanvankelijk zou willen. Maar ik blijf de weg op gaan van voldoende beweging, afgewisseld met rust, een vaste dagstructuur, regelmatig opladen tijdens een boswandeling,…

Duidelijke, overzichtelijke maandschema’s helpen me alles zo goed mogelijk te spreiden zodat ik voldoende rust krijg tussendoor. En ik probeer me het niet te fel aan te trekken wanneer er weer maar eens een aanval opduikt (met de nadruk op ‘probeer’). En voor de rest probeer ik me te focussen op de fijne dingen des levens 😉 Ik kocht me een Succesplanner, wat me echt uitdaagt om wekelijks die focus te behouden. Vind ik persoonlijk een aanrader trouwens! (Neen, ik heb geen persoonlijke aandelen 😉 )

Wat zijn jouw tips om die focus op de energiegevers te behouden?

De allerbeste wensen voor 2025 trouwens! “Ik wens je het allerbeste toe, maar vooral een goede gezondheid!”

Liefs, Anja

Handdoek in de ring

Ik ga er even tussenuit. Het is me te veel en ik raak niet meer opgeladen. Ik weet geen rust meer te vinden, ik blijf piekeren maar vooral: ik ben op. Ik blijk het al een hele periode aan te geven, zeker als ik de berichten in deze blog terug nalees. Ik moet luisteren naar mijn lichaam want het schreeuwt.

Ik stopte met werken begin augustus, vooral ook om uit te zoeken of die migraine dan toch niet gerelateerd zou zijn aan stress en dan vooral: stress die gelinkt is aan het werk. Ik kan het pas weten als ik het werk volledig kan loslaten. Maar het is moeilijk: ik maak me zorgen over mijn collega’s die het nu alleen moeten zien te redden. Zeker omdat ik weet dat het sowieso al (te?) veel werk is om met drie deeltijdsen te dragen. Het helpt niet om me thuis te zetten en hierover te blijven piekeren, dat weet ik, dan kan ik eigenlijk evengoed weer beginnen werken…

De voorbije anderhalve maand was allesbehalve deugddoend. Migraine-aanvallen wisselden elkaar af, ook extra getriggerd door de hittegolf weet ik nu. Daarbovenop heb ik plots van één van mijn beste vriendinnen afscheid moeten nemen. Haar overlijden kwam onverwacht en ik kan het moeilijk plaatsen. Zoveel onmacht dat ik voel momenteel, rond haar overlijden, rond die migraine die ik niet onder controle krijg… Ik lijk geen vat te krijgen op hoe ik me voel en mijn lichaam lijkt me letterlijk plat te leggen zodat ik niet anders kan dan ernaar luisteren.

Mijn maag ligt letterlijk en figuurlijk overhoop. Ik voel me vaak misselijk en draai weg. Telkens ik een sessie (milde) yoga of meditatie probeer, krijg ik nadien een migraine-aanval van jewelste. Wandelen in de natuur met de hond doet me goed, maar dat zat er de voorbije week niet echt in: als je je kotsmisselijk voelt (sorry, maar dit is het enige geschikte woord dat ik ervoor heb) dan heb je daar niet echt de goesting en laat staan de energie voor. Ook lezen lukt niet, een bad nemen of in de tuin even zitten lukt momenteel niet…

Dus ik hoop dat er in de komende periode wel ruimte komt voor dingen die me opladen, ruimte voor meer rust en om te werken aan die onmachtsgevoelens en het drukkende gevoel op mijn schouders. Ik heb echt het gevoel dat ik er letterlijk even tussenuit moet, weg, om mijn hoofd op te klaren. Geen idee hoe of wat…

Op zoek naar wat me rust kan brengen en ook op zoek naar energie die wat blijft hangen zodat ik met mezelf aan de slag kan gaan. Tips altijd welkom!

Ten einde raad…

Ik wil iedereen van harte bedanken die me steunde in het opbouwen van mijn wandelingen naar mijn wandeldoel van 24 kilometer op één dag. De actie bracht in totaal 1100 euro op!!! Allemaal centen op de rekening van ReumaNet en geld waar de vrijwilligers en de leden-patiëntenorganisaties van ReumaNet appèl op kunnen doen. Wauw! Zo hartverwarmend: een welgemeende merci!

Ik zag het echt helemaal zitten. Van november 2020 tot en met april 2021 heb ik mijn wandelingen kunnen opbouwen. Ik zat aan een gemiddelde van 3 wandelingen per week, met soms wel 12 kilometer per dag. Zalig was dat, echt waar! Maar ik begon steeds meer last te krijgen van migraine tijdens de wandelingen. Van zichtsverlies, een stijve nek en nadien aanvallen die een aantal dagen konden aanslepen. Het dagelijkse plannen van wandelingen kwam in gedrang en het wandelen zelf werd meer een opgave dan een fijne uitdaging.

Ik moet daarom aankondigen dat ik mijn wandeldoel ga moeten laten varen. Op korte(re) termijn is het sowieso niet haalbaar en ook op langere termijn wil ik het loslaten. Ik wil me nu kunnen focussen op mijn herstel en wil alle mogelijke stress uitsluiten. Nogmaals van harte dank aan één ieder die er mee in geloofde!

Lees verder

Coronatijden…

Ik ben gestopt met het tellen van de dagen waarin we leven in bubbels, onze handen regelmatig ontsmetten en mondmaskers dragen waar moet. Ik hou me zoveel mogelijk aan de maatregelen en probeer de kinderen ook blijvend te motiveren om dit te doen.

Ik wil niet spreken van het “nieuwe normaal”, want dit is niet normaal. Het is eerder flexibeler omgaan met de realiteit en ondertussen proberen zo normaal mogelijk door het leven te gaan. Lees verder

Dag 47

47 dagen al in quarantaine. 47 dagen bijna steeds in ons kot. Enkel naar buiten voor een wandeling of een fietstochtje en dan liefst op momenten dat het minder druk is en op plaatsen waar we zo min mogelijk mensen kunnen tegenkomen.

Tot maandag vermeed ik zoveel mogelijk plaatsen waar mensen de afstand van anderhalve meter niet kunnen bewaren en dus was het ook maandag de eerste keer dat ik een mondmasker aandeed. Lees verder