Tagarchief: arbeidsarts

Afscheid

Geplaatst op door

Pfieuw. Ik zit weer in een heftige periode. De verlenging voor Ajovy (biologische medicatie tegen migraine) is goedgekeurd op basis van een minder aantal hoofdpijndagen en minder lange en hevige aanvallen. Goed nieuws zou je zeggen, en dat was het ook. Maar de laatste anderhalve maand gaat het jammer genoeg weer de slechte kant uit. Ik blijf hopen dat het gewoon even een slechtere periode is en daarna terug beter zal gaan.

Ik heb geen idee wat de migraine triggert. Ik kan ’s morgens goed opstaan en een half uurtje later mijn zicht verliezen, barstende of stekende hoofdpijn overvalt me plots en ik voel me bijna constant misselijk. Het is moeilijk te zeggen wanneer een migraine-aanval begint of eindigt; het lijkt gewoon een constant in elkaar overlopen van sluimerende hoofdpijn, misselijkheid en barstende hoofdpijn. Af en toe zitten er betere momenten tussen, waarop ik gelukkig wat kan werken voor mijn zelfstandige zaak (Veerwerk: advies bij werken met gezondheidsproblemen). Maar natuurlijk zou ik er graag wat meer mee bezig zijn…

Qua werken bij ReumaNet, ga ik het hoofdstuk binnenkort definitief afsluiten. Ik heb de procedure medische overmacht ingeroepen en de preventieadviseur-arbeidsarts heeft mijn aanvraag gesteund. Voor mij betekent dit het afsluiten van een hele fijne periode. Ik heb negen jaar bij ReumaNet gewerkt en ik kan alleen maar blij zijn dat ik mee heb mogen bouwen aan een organisatie zoals die er nu is. Het betekent afscheid nemen van een heel fijn team van vrijwilligers, van bestuursleden uit de duizend, van een warme groep patiëntexperten en bovenal van mijn ferme collega’s. We waren maar met een zeer klein team (3 deeltijdse werknemers) maar wat voor één ❤

Eén van beide collega’s woont in Noorwegen en in mei gingen we er op bezoek, samen met een oud-collega. Ik heb echt genoten van die trip, van het samen zijn. Ergens was het voor mij een afscheid nemen of toch alleszins een emotioneel afronden van mijn tijd als werknemer bij ReumaNet. Momenteel zijn de collega’s in Wenen voor het jaarlijkse Europese congres binnen reumatologie en in mijn gedachten ben ik er regelmatig bij ❤ Ja, werken bij ReumaNet is toch speciaal ❤

Binnenkort ben ik dus niet meer in loondienst en dat is dus voor de eerste keer sinds 1999 (of zelfs nog langer als je mijn studentenjobs erbij zou tellen… ) Dat doet toch wel raar. Ik ben zo benieuwd naar wat de toekomst me zal brengen!

Maar dus eerst uit deze migraine-comateuze toestand raken zodat we er weer tegenaan kunnen knallen. Rustigskes aan hé, ik weet het wel 😉

FOD: de vooroordelen bevestigd.

Geplaatst op door

Gisteren had ik het genoegen uitgenodigd te zijn voor een onderzoek door de ‘evaluerende arts’ van de Federale OverheidsDienst (FOD) Sociale Zekerheid, afdeling Directie-generaal Personen met een handicap. Doel van het onderzoek? Van bij aanvang was dit al een misverstand…

Terwijl er van de verkoopsters op de Rue Neuve te Brussel wordt verwacht dat ze tweetalig zijn, blijkt dit aan een onthaal van een Federale OverheidsDienst geen vereiste. Niet dat ik een fervente flamingante ben, maar ik kan me voorstellen dat iemand die geen Frans spreekt, al compleet verloren is van bij het begin. Vriendelijk word ik doorverwezen naar de stoeltjes achter de rode wand, waarna ik word opgehaald door een hele vriendelijke ‘steward’ die – u heeft het al kunnen raden – ook geen jota Nederlands kan.

Een vriendelijke babbel onderweg leert me dat hij het leuker had gevonden een rechtstreekse metro-verbinding te hebben naar de dokterskabinetten, vermits deze zich toch bevinden op verdieping -2. Ook wel ‘onder nul’. Met de (glazen) lift worden we in de kelder gebracht, naar de wachtruimte. Deze hebben ze proberen op te fleuren met een aantal kleurrijke stoeltjes, maar het geheel zag er heel koud en misérabel uit. De artsen voor de Franstaligen zaten recht tegenover het tafeltje van onze ‘steward’, mijn Nederlandstalige arts zou vanuit een andere gang komen.

En effectief. Ik werd onthaald in een donkere, kleine ruimte waar ik al na een half uurtje depressief buiten kwam. Laat staan de arts die, diep verborgen onder de grond, de hele dag ‘profiteurs van het sociale systeem’ moet zitten evalueren…

Het misverstand begon eigenlijk al van bij de aanvraag voor erkenning van een handicap.

FOD

Lees verder →