Plannen

Zeggen aan je werkgever dat je je werk fysiek niet meer aan kan, is moeilijk. Zeggen aan je familie en gezin dat je niet meer kan blijven werken op je huidig werk, brengt onzekerheid. Zeggen in je omgeving dat je niet meer werkt en de buurman moet duidelijk maken dat je niet zoveel vakantiedagen hebt, maar echt thuis bent omwille van je reuma, werkt zeer confronterend.

Een grote immense spiegel, waar ik steeds elke dag in kijk en me zelf de vraag stel: wat nu?

Ik heb niet het karakter om er bij te blijven zitten en me te laten gaan. Ik heb ook wel niet het karakter om eerlijk aan te geven dat het niet meer gaat, waardoor ik steeds maar blijf doorgaan. Deze beide in combinatie, hebben me tot sluwe plannen gebracht.

Grip wil ik op de situatie. Grip op reuma krijg ik niet, dat moet ik loslaten. Maar ik kan wel proberen de omgeving zo aan te passen aan mijn reuma zodat deze een zo klein mogelijk obstakel wordt. Een grote uitdaging, dewelke ik zeker wil aangaan. Lees verder

Reuma In Mij

Ik moet eerlijk zijn, toen ze me vroegen om een blog te gaan schrijven, was ik verre van enthousiast.

Mijn eerste reactie was zelfs: “Zijn jullie zot? Ik heb helemaal niets interessants te vertellen, laat staan dat ik erover ga schrijven.”

Maar het idee werd gepland en het begon te rijpen… Nu ik thuis ben van het werk, in ziekteverlof, kan ik mijn ‘kennis’ over mijn leven en werken met reuma misschien delen?

Ik heb werkervaring vanuit de ziekenfondssector en de laatste 5 jaar heb ik voornamelijk gewerkt als traject- en loopbaanbegeleidster.

Voornamelijk,  want de laatste 2 jaar was  ik wat (meer) op de sukkel door mijn reuma. Maar ook dan heb ik niet stilgezeten. Tijdens die periodes heb ik heel wat uitgezocht rond wat er op de markt is in het omgaan met de pijn en vermoeidheid. Ik heb kennisgemaakt met de FOD Sociale Zaken en het VAPH. Ik heb het multidisciplinaire team van het UZ ontdekt en heb ondertussen ook een opleiding ‘patiëntenparticipatie’, georganiseerd door Reumanet, achter de rug. Lees verder