Op momenten zoals dit lig ik voor me uit te staren, met mijn ogen dicht. Mijn hoofd bonkt en ik probeer stil te blijven liggen om de misselijkheid de baas te kunnen. Ik voel me rotslecht, zowel lichamelijk als mentaal.
Dit ben ik. Het lijkt op een gespleten persoonlijkheid. Licht en donker. Vandaag lig ik in het donker. Ik probeer alle contact te vermijden en me te verstoppen in mijn cocon. De tranen lopen soms uit mijn ooghoeken naar beneden.
Ze noemen het ook wel levend verlies. Het opnieuw leren plaatsen van extra beperkingen en de impact ervan op je leven. Verlies van kunnen en soms ook verlies van willen.
Ik weet dat tijdens een periode van migraine mijn gedachten en gevoelens met me op de loop gaan, naar de donkere kant van het leven. Donkere gedachten, er niet meer willen zijn, maar vooral niemand meer tot last willen zijn. Ik weet, het is maar even en eens het beter gaat klaart de donkere mist ook weer op. Maar nu, op dit moment komt die mist heel hard binnen.
Dit ben ik. Mijn donkere kant die zoekt naar een plaats om alles weer mooi onder te kunnen brengen. Een kast met een schuifdeurt waarachter ik die gevoelens kan opbergen als het weer wat beter gaat. Nu is die doos die ik graag een plaats wil geven en wil opbergen weer even uit de kast gevallen. Ik moet ze weer even oppikken, erdoor rommelen en hopelijk kan ik ze nadien weer mooi terug in de kast zetten.
Het hoort erbij. Die doos vol donkere gedachten en gevoelens. Die doos wordt soms wat groter, puilt uit en valt dan uit de kast. Zeker op momenten zoals nu. Zeker op momenten waarop een bepaalde opmerking van iemand die je al een hele tijd niet hebt gezien blijft nasudderen…
“Toch niet evident hé Anja… Reuma én migraine? Ocharme je man ook. Hoe houdt hij het vol? Die onvoorspelbaarheid? Dat altijd moeten rekening houden met jou? Is niet makkelijk hé, amaai!”
Nee, het is niet makkelijk… Ik weet het. Alsof ik daar niet mee worstel? Knoop in mijn maag, krop in mijn keel. Mijn grootste pijnpunt even op de tafel gesmeten. Terechte opmerking, terechte bezorgdheid. En het is niet alsof ik enkel aan mezelf denk en daar helemaal niet mee zit. Integendeel. Het is net dát wat zo pijn doet.
Het onderwerp kwam naar boven als een fait divers. Even snel te berde gebracht als het weer van de tafel werd geveegd. Voor die persoon dan. Voor mij blijft het nabranden en maakt het een zwarte vlek in mijn doos. Een doos die al zwart genoeg is en waar ik nu even terug in lig te rommelen om die hopelijk binnen een paar uren of dagen terug te kunnen zetten in mijn kast, achter de schuifdeur…
Reuma In Mij 
Dag Anja Ik heb je een beetje gekend tijdens les aan soc hogeschool Leuven. Probeer toch de moed te houden je kan dat wel. Ik ben 1 van je vele lotgenoten (weet wel niets van migraine) en kreeg er osteoporose en zware artrose bij. Met 8 breuken, knie operatie en heup/dijbeen prothese tot gevolg in de laatste 3 jaar. Nu ben ik vervroegd op pensioen gesteld en emigreer volgende week zuidwaarts (opvolging blijft wel hier aantal keer per jaar). Ik heb hier jaren naar uitgekeken. Ik wens jou ook een toekomstbeeld om je aan vast te klampen en al de rest voor te verdragen. Geloof me, het zal het waard zijn en als iemand het kan ben jij het wel. Ziekte en ziek zijn eist erg veel maar leven ernaast moet jij opeisen en kan alleen jij mogelijk maken. Je bent zoveel sterker dan de ziekte. Laat het je niet klein krijgen. Soms een dipje en donkere momenten horen erbij maar geef ze niet te lang ruimte. Ze horen in die kast. Jij daarentegen niet, je hebt en bent zoveel meer dan ziek. Veel moed gewenst. Maak plannen met je man en gezin. Als zij zien dat jij uit het donker komt is het voor hun ook gemakkelijker wat dan ook weer voor jou beter voelt. Die wisselwerking is erg belangrijk. Succes en hou vol!
Dank je wel voor dit mooie bericht ❤️
Pingback: Op dagen van benauwdheid of pijnlijke momenten | Marcus Ampe's Space