Schaapjes tellen

Uitgeput ben ik gisterennamiddag mijn bedje even ingekropen. Komt de (extra) vermoeidheid door het vochtigere weer buiten? Of is het de laatste tijd toch wat te druk geweest? Ik weet het niet… Alleszins is het steeds een afwegen: gaan voor een middagdutje of niet? En hoe lang dan?

slaap

Bij het wakker worden na een dutje overdag, ben ik meestal mottig. Alsof ik iets slechts heb gegeten of gedronken; ik voel me draaierig en heb ergens het gevoel te moeten overgeven. Na een 20tal minuutjes ebt het gevoel weg en kan ik opstaan. Het slaapje op zich doet dan wèl weer goed. Zolang het niet te lang is en ik niet al te veel last heb van mijn heupen, ellebogen, handen en schouders: wanneer deze pijn doen bij het aanraken van de matras, blijft het draaien en keren tot ik in slaap val.

Naast het mottig wakker worden, is er ook altijd de kans dat ik de daaropvolgende nacht niet voldoende diep slaap, te snel terug wakker word of gewoonweg niet in slaap raak. Het is onvoorspelbaar, maar het maakt dat ‘gewoon even bijrusten overdag’ telkens moet worden afwogen. Stel dat ik die nacht niet goed zal kunnen slapen, kan ik het me veroorloven om de dag nadien als een nog groter wrak rond te lopen? Ben ik echt moe ‘genoeg’ om dit risico te nemen? Voor hetzelfde geld heb ik natuurlijk een heerlijke nacht en voel ik me de dag nadien beter.

Laat ik vandaag vaststellen dat gisterennamiddag even ‘bijslapen’ geen goed idee was. Ondanks het feit dat ik voldoende heb bewogen (tai chi op dinsdagavond) en ik nadien gewoon nog wat heb gelezen (heb het dus rustig gehouden) en ik op tijd ben gaan slapen, raakte ik niet in slaap. Dat er een mug voorbij zoemde en mijn man een concertje heeft gehouden, maakte het er natuurlijk niet gemakkelijker op. Maar mijn lichaam weigerde ook: pijn, overal pijn en mijn hoofd wou maar niet stoppen met malen over vanalles en nog wat.

De aangeleerde oefeningen van mindfulness – detecteer je gedachten, benoem ze en laat ze dan voorbijglijden, één voor één en ga er niet in mee – hielpen niet. Ook het rustig blijven en je niet druk maken omdat je niet kan slapen lukte me uiteindelijk niet. En me concentreren op mijn ademhaling al evenmin. Ik ben tenslotte opgestaan om wat te gaan lezen en mijn gedachten te verzetten.

Ik ben uiteindelijk in slaap gevallen in de zetel rond 4u30, om nadien mijn bedje terug in te kruipen rond 6u. Geen goed idee, ik weet het, maar ik ben gewoon doodop! Deze ochtend was het mijn wilskracht en verantwoordelijkheidsgevoel die me uit mijn bed trokken: ‘Komaan, Anja, je moet je werkmailtjes lezen! Je gaat niet de hele dag in bed blijven liggen want dan voel je je nog meer belabberd.’

Dus nu zit ik hier. Dankbaar dat ik vandaag geen permanentie heb in het Reuma Expertise Huis, zodat ik mijn werkuren volledig kan regelen naar mijn lichaam. Dankbaar dat ik me straks even kan terugtrekken in een warm bad en dat ik deze namiddag naar de kiné kan gaan zodat hij me weer helemaal kan losmaken.

Maar ook misérabel. Dit is gewoon een dag waar ik doorheen moet. Een dag die ik zo gezellig mogelijk moet maken zodat hij draaglijker wordt. Anders ziet hij er voor mij maar somber uit. Slaapgebrek/slechte kwaliteit van slapen werkt immers slopend…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s