Zou jij jezelf aanwerven?

Stel: je bent werkgever en jij bent een kandida(a)t(e) die komt solliciteren. Zou jij jezelf aanwerven als nieuwe werkkracht?

Het is een vraag die de hele tijd in mijn hoofd rondspookt. Op sommige momenten ben ik overtuigd van mijn eigen kunnen en weet ik me perfect te verkopen. Ik weet wat mijn kwaliteiten zijn en waar mijn valkuilen liggen. Maar op andere momenten betrap ik mezelf erop te denken van “Goh, die werkgever heeft toch meer aan iemand die ‘gezond’ is. Wat heeft die nu aan mij?” Op die momenten kan ik enkel zien wat ik niet (meer) kan en vergelijk ik mezelf met iemand die geen reuma heeft. Op zo’n momenten is mijn zelfvertrouwen ver te zoeken…

En laat ons eerlijk wezen: op zo’n momenten is solliciteren niet echt aan te raden… Het is immers de bedoeling om je toekomstige werkgever te overtuigen van jouw kunnen; hem te overtuigen om jou aan te werven. Maar durven we eerlijk zijn en open kaart spelen tijdens sollicitaties? Durven we tijdens een eerste gesprek aankaarten dat we een chronische aandoening hebben?

Want als ik mijn stoute schoenen aantrek, ligt sensibilisering niet alleen bij de overheid/werkgevers, maar ook bij ons. Hoe kan een werkgever immers gesensibiliseerd worden tot het aanwerven van iemand met een chronische ziekte, terwijl hij niet weet wie die persoon is of wat zijn/haar aandoening op werkgebied eigenlijk betekent? Zien we het zitten om open kaart te spelen en te zeggen waarop of waaraan? Zien we het zitten om, telkens wanneer we het deksel op onze neus hebben gekregen, opnieuw recht te staan en op te komen voor ons plaatsje in de maatschappij?

Is het te idealistisch om te denken dat, eens een werkgever je écht heeft leren kennen, hij meer bereid zal zijn tot compromissen? Is het te mooi om waar te zijn dat er effectief werkgevers zijn die ervoor kiezen iemand aan te werven, ondanks zijn of haar beperking? Ik denk het niet. Voorbeelden genoeg. Maar toch rijst bij mij de vraag: weet jouw werkgever dat je reuma (of een andere beperking) hebt?

Het mes snijdt langs 2 kanten. Wanneer we willen dat werkgevers meer rekening gaan houden met ons, gaan we hen moeten duidelijk maken wat onze kwaliteiten en vaardigheden zijn en daarnaast onze aandachtspunten. We gaan ons moeten kunnen verkopen als volwaardige werknemers en dan gaan we in de eerste plaats in onszelf moeten geloven. En daar stopt het niet: we gaan naar buiten moeten komen en op de tafel moeten slaan.

“Het is niet omdat ik een chronische ziekte heb dat ik niets meer kan.”

Eigenlijk komt het erop neer dat wij als (toekomstige) werknemers er samen met de werkgevers werk van moeten maken om elkaar te leren kennen. Hierbij mag het niet gaan over veralgemeningen en mag men niet blokkeren op taboes en vooroordelen, maar moet gekeken worden naar de persoon die voor jou zit. Elke persoon is anders; elke ziekte of aandoening is anders; elke situatie is verschillend.

En volgens mij is de veruit beste mogelijkheid om elkaar beter te leren kennen, op de werkvloer zelf. Tal van initiatieven op vlak van stages zijn door VDAB ontwikkeld. Van kortdurende stages tot Individuele BeroepsOpleidingen (IBO), oriënterende stages of vacaturegerichte stages, gespecialiseerde stages,….

Ook het jaarlijkse initiatief Duoday – dat dit jaar doorgaat op 26 maart 2015 – is hier een mooi voorbeeld van.

Voor 1 dag stellen werkgevers hun deuren open voor een persoon met een arbeidsbeperking, onder vorm van een zogenaamde ‘doedag’ of stagedag. Zo leren de werkgevers iemand met een beperking kennen (en komen er vaak achter dat dit maar een mens is zoals jij en ik) en zo leren werknemers ook naar buiten komen met hun beperking (en komen er vaak achter dat de collega’s en werkgever ook maar mensen zijn zoals jij en ik).

duoday

Dit initiatief is opgericht via GTB, in samenwerking met VDAB (en andere belangrijke partners zoals VOKA, Verso, Unizo, RESOC,…) en is uitgegroeid tot een nationaal gebeuren. Dit betekent dat je in heel het land terecht kan voor een stageplaats.

Jammer genoeg is dit initiatief enkel toegankelijk voor iedereen die zich ‘in een actief traject naar werk bevindt’. Dit betekent dat je je enkel kan inschrijven indien je begeleid wordt door VDAB of GTB. (Dit vermoedelijk omdat VDAB zorgt voor verzekeringen ed)

Inschrijven kan via www.duoday.be, nog tot 6/3/2015

 

 

 

 

2 thoughts on “Zou jij jezelf aanwerven?

  1. Volmondig JA!
    Toen ik tegen mijn directie zei dat ik reuma had, was het even schrikken. Ik heb wel uitgelegd dat het geen ziekte is, maar een aandoening en het hoeft niet per sé (meer) absenteïsme te veroorzaken dan bij “normale werknemers”. Ik heb ze ook vlak af gezegd dat ik veel meer gemotiveerd ben om te werken, omdat ik het nu kan appreciëren.
    Bovendien, mijn mentale en professionele kwaliteiten zijn helemaal niet aangetast door mijn aandoening. Alle keren dat ik gescreend was, scoorde ik héél goed op mijn werkgebieden.
    Ik solliciteerde voor ik mijn diagnose had, en toch hield het me niet tegen om in al mijn sollicitatiebrieven te schrijven dat ik langdurig ziek was. Toen dacht men nog dat het zwangerschapsgevolg was en dit was wat ik schreef.
    “Mijn huidige zwakte is dat ik in progressieve werkhervatting ben na een zwangerschapspathologie van mijn bekken. Toch hoop ik van harte dat dit u niet kan afschrikken, mij alvast niet. Ik kijk er enorm naar uit opnieuw aan het werk te gaan.”

    Ik heb wel gemerkt dat de werkgevers, en erger nog, de rekruteringskantoren voor hooggespecialiseerde profielen (over interims zwijg ik al helemaal) nog NOOIT over PROGRESSIEF TEWERKSTELLEN hebben gehoord. Ik spreek nu echt over grote namen onder de recruiters. Dit geldt ook voor enkele vriendinnen die zelf HR managers bij grote bedrijven zijn. De eerste keer dat ze hierover hoorden, was van mij!
    Dat is hetgeen dat weggewerkt zou moeten worden. Onbekend maakt onbemind….

    • Hey Alina,
      Klopt: heel wat werkgevers kennen progressieve tewerkstelling niet… Er is ook heel weinig correcte informatie over te vinden online. Het is zelfs zo erg dat, bij mijn zoektocht naar correcte gegevens, sociale secretariaten me geen informatie hierover wouden geven! Gelukkig heb ik bij Partena Ziekenfonds 3 jaar gewerkt en kon ik terecht bij een specialist ter zake: iemand die al geruime tijd op de afdeling vervangingsinkomens werkt. Dankzij hem heb ik via mijn blog correcte informatie kunnen bij elkaar sprokkelen en deze info zal binnenkort ook op de ReumaNet site terug te vinden zijn.
      Er is dus heel wat werk aan de winkel!
      Ook ik ben een zeer gemotiveerde werknemer en dat is iets dat tijdens gesprekken met werkgevers inderdaad duidelijk naar voren komt. Ik vind het super om, ondanks onze beperkingen, toch nog wat zelfvertrouwen te kunnen uitstralen en aan te geven dat we wèl volwaardige medewerkers zijn.
      Want het is nu éénmaal zo dat werken voor ons, meestal, meer energie kost en dat we die energie nu éénmaal goed willen spenderen.
      Super!
      Dank je wel voor je (motiverende) feedback,
      Groetjes
      Anja

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s