Ik ga er even tussenuit. Het is me te veel en ik raak niet meer opgeladen. Ik weet geen rust meer te vinden, ik blijf piekeren maar vooral: ik ben op. Ik blijk het al een hele periode aan te geven, zeker als ik de berichten in deze blog terug nalees. Ik moet luisteren naar mijn lichaam want het schreeuwt.
Ik stopte met werken begin augustus, vooral ook om uit te zoeken of die migraine dan toch niet gerelateerd zou zijn aan stress en dan vooral: stress die gelinkt is aan het werk. Ik kan het pas weten als ik het werk volledig kan loslaten. Maar het is moeilijk: ik maak me zorgen over mijn collega’s die het nu alleen moeten zien te redden. Zeker omdat ik weet dat het sowieso al (te?) veel werk is om met drie deeltijdsen te dragen. Het helpt niet om me thuis te zetten en hierover te blijven piekeren, dat weet ik, dan kan ik eigenlijk evengoed weer beginnen werken…
De voorbije anderhalve maand was allesbehalve deugddoend. Migraine-aanvallen wisselden elkaar af, ook extra getriggerd door de hittegolf weet ik nu. Daarbovenop heb ik plots van één van mijn beste vriendinnen afscheid moeten nemen. Haar overlijden kwam onverwacht en ik kan het moeilijk plaatsen. Zoveel onmacht dat ik voel momenteel, rond haar overlijden, rond die migraine die ik niet onder controle krijg… Ik lijk geen vat te krijgen op hoe ik me voel en mijn lichaam lijkt me letterlijk plat te leggen zodat ik niet anders kan dan ernaar luisteren.
Mijn maag ligt letterlijk en figuurlijk overhoop. Ik voel me vaak misselijk en draai weg. Telkens ik een sessie (milde) yoga of meditatie probeer, krijg ik nadien een migraine-aanval van jewelste. Wandelen in de natuur met de hond doet me goed, maar dat zat er de voorbije week niet echt in: als je je kotsmisselijk voelt (sorry, maar dit is het enige geschikte woord dat ik ervoor heb) dan heb je daar niet echt de goesting en laat staan de energie voor. Ook lezen lukt niet, een bad nemen of in de tuin even zitten lukt momenteel niet…
Dus ik hoop dat er in de komende periode wel ruimte komt voor dingen die me opladen, ruimte voor meer rust en om te werken aan die onmachtsgevoelens en het drukkende gevoel op mijn schouders. Ik heb echt het gevoel dat ik er letterlijk even tussenuit moet, weg, om mijn hoofd op te klaren. Geen idee hoe of wat…
Op zoek naar wat me rust kan brengen en ook op zoek naar energie die wat blijft hangen zodat ik met mezelf aan de slag kan gaan. Tips altijd welkom!
Reuma In Mij 
Bijna zes jaar geleden op zondag 29 oktober om 8 u ‘s morgens kreeg ik telefoon. De dochter van mijn beste vriendin belde, ze zei mama is overleden. Ik voelde letterlijk de grond onder mijn voeten wegzakken. Ik kon geen woord zeggen. Zelfs nu ik dit schrijf, komen de tranen weer. Elke dag chatten wij toen met mekaar in ons eigen taaltje. Soms gewoon kort, soms lang. Over alledaagse dinges, over verdriet en soms huilden we van het lachen. Zij heeft me door moeilijke periodes geholpen voor ik reuma had en ook daarna.
Twee jaar na haar overlijden, schreef de reumatoloog antidepressiva voor (die ik nu nog altijd neem). Vorig jaar ben ik pas kunnen terug gaan naar het kerkhof. Ik zou nog zoveel kunnen schrijven maar het enigste wat ik nu nog wil zeggen dat ik de pijn snap van het verliezen van je vriendin. De onrust in je hoofd en je lichaam. Het is even zoeken hoe je die terug vindt maar je zult het vinden, blijf er in geloven!
Dank je wel voor dit mooie bericht, Karin ❤️ Het heeft me zeker en vast geraakt.
De pijn zal altijd wel blijven en vooral ook het gemis, inderdaad van die eenvoudige berichtjes tussendoor, dingetjes die je even wil delen.
Dat is naar om te lezen.
Slik je voor de migraine al preventieve medicatie?
Misschien helpt het nog om ook te kijken naar psychische ondersteuning. Al die stress kan zich ook gaan vastzetten in je lichaam. Heel veel sterkte in ieder geval!
Ja hoor, samen met de neuroloog ben ik al twee jaar op zoek naar preventieve medicatie… Ook triptanen worden ingezet tijdens een aanval, maar het mag niet baten. Momenteel aan bloeddrukverlagers en een biologische medicatie die momenteel nog niet wordt terugbetaald in België, botox, cgrp-remmer, antidepressiva al geprobeerd
Echt vervelend dat niks helpt. Nu moet ik wel zeggen dat het bij mij tijd nodig heeft gehad. Zelf begon ik met candesartan 4mg en heb dat uiteindelijk opgehoogd naar 20mg voor ik merkte minder aanvallen te hebben. Dit opbouwen heeft volgens mij iets van 9 maanden geduurd, dus het heeft soms wel echt veel tijd nodig om een specifiek medicijn de kans te geven iets te doen.
Echt heel naar dat jij samen met je neuroloog nog steeds zoekende bent.
Nogmaals veel sterkte! ❤
Dank je wel voor je bericht ❤️ Ik geef de hoop niet op… Maar het is inderdaad vervelend dat alles zo lang getest moet worden, zeker als het dan niet veel effect heeft… Geduld is een deugd, en volhouden ook ❤️ Fijn dat het bij jou alvast helpt 🥰
Oh, en ook aangemeld bij therapeuten praktijk… sta op wachtlijst